In de stad Santa Marta vinden we met wat moeite een parkeerplaats bij een parqueadero en lopen een rondje binnenstad. We doen een terrasje met koffie en lekkers, begeleid door iemand die erg vals zingt. Met een amerkaans (?) stel schieten we in de lach om deze ‘voorstelling’. Gelukkig duurt het niet zo lang. De binnenstad is oud en vervallen. En er lopen veel toeristen rond. Vanaf hier zijn er allemaal toertjes te boeken naar hotspots in de omgeving.
Wij gaan zelf weer verder en hebben een leuke suggestie gekregen voor een camping aan het strand een stukje verderop. Daar gaan we naar toe. Onderweg nog even lunchen, tanken in Palomino, en dan kamperen aan het strand. Uitkijken voor vallende kokosnoten.

We trekken de zwemkleren aan en willen het water in….maar de zee is ruig. Ik word overvallen door een dikke golf die me meteen ontdoet van mijn zonnebril. Kut. Balen. Niet terug te vinden natuurlijk, die is meteen meegesleept met de golven/stroming.
We wandelen via het strand naar het dorp Palomino. Nog wel even de rivier oversteken en het rivierwater stroomt als een wilde de zee in. We gaan dus met een pontje. Een klein bootje gerund door twee ondernemende jongetjes. De volgende dag is er geen pontje meer te bekennen.

Op 24 febr krijgen we bericht van Martin dat hij ook voor ons een plekje op de Hoegh Yokohama gaat regelen die 27 maart gepland staat te vertrekken vanuit Cartagena. Dat zou nog net passen binnen onze visa data….moet ie niet teveel vertraging gaan krijgen….
Slecht nieuws: mijn laptop is het aan het begeven. Het beeldscherm vertoont kuren en een deel is al helemaal op zwart. Alles gaat stuk of raakt weg in deze laatste periode van onze reis lijkt het. Ook de camera vertoont kuren en als het te warm wordt (en dat is het hier al snel) weigert ie helemaal dienst...

Even genoeg strand gehad, we gaan weer op pad. De wegen zijn prachtig en het landschap wordt steeds droger naarmate we verder richting oosten rijden. Het is weer erg warm en met de airco aan is het prettig rondrijden. We doen nog ergens een poging een ijsje te vinden. We missen de lekkere ijssalons van Argentina. Maar we vinden een ijsje bij een supermarkt ARA. Lekker.
En dan op zoek naar een balneario. Die vinden we bij de rio Badillo. De parkeerplaats staat bomvol autos. En ook de rivier zit vol mensen die wat zitten, wat eten, wat spelen etc. lokaal zondags vermaak. Wij gaan ook even lekker afkoelen.

Het is erg onhandig om in dit klimaat geen zonnebril te hebben. We gaan dus naar Valledupar, een middelgroot stadje in het binnenland. We lopen naar de straat waar veel brillenwinkels zouden zitten volgens google maps. Maar eerst zien we een leuk koffie winkeltje waar we eerst maar een lekkere capucino bestellen met elk een lekkere koek.  In de 1e brillen winkel duurt het 2 dagen om de bril te leveren. Bij de 2e winkel kijken ze wel heel wazig als we een zonnebril op sterkte willen. In de derde staat een leuke slimme vrouw. Ze heeft snel door wat we willen, en kan ook binnen twee uur de bril leveren. We kiezen een leuk zonnebril monteur uit en ook maar gelijk een nieuwe binnenbril/computerbril (die is ook aan vervanging toe).

Om de hitte te ontvluchten zoeken we een plekje in de bergen, maar bij de uitgezochte  camping blijkt de toegangspoort te laag. Kut. Gelukkig kunnen we op een grote parkeerplaats in het dorp Puerto Bello overnachten. En op zoek naar een toilet besluiten we te gaan eten bij een restaurantje. Ze hebben geen biertjes op de kaart staan, maar dat blijkt  geen probleem. De eigenaar rent direct naar de overkant, waar een grote  supermarkt zit, en komt terug met een 6pack club colombia. Super.
De volgende ochtend zijn er al vroeg allemaal mensen op pad. Veel doen hun ochtendwandeling rond het parkje waar we staan. En kinderen gaan al naar school. In dit dorp, samen met het stadje Valledupar, zien we veel mensen rondlopen in traditionele witte kleding. Het blijken mensen van de inheemse stam van de tairona te zijn.

Steeds op zoek naar verkoeling, vinden we vervolgens een mooie plek in het Reserva Biologica Caobe. Nachten gevuld met oerwoudgeluiden, kabbelende beekjes, kleine watervalletjes, en de opvang diverse dieren zoals macaws, aapjes, peccaris. en ondanks het ruige pad om hier te komen zijn er toch ook nog diverse andere mensen die hier overnachten in de cabañas. En je kunt er heerlijk vegetarisch eten….jammer genoeg was ik een beetje ziek, maar Klaas heeft ervan genoten.

Na een hele lange nacht ben ik wel iets opgeknapt, maar nog lang niet fit. Klaas mag ons dus weer terug rijden over het zeerihobbelige weggetje naar Santa Marta. Daar waar we de grote weg op zullen gaan rijdt ie een brommer aan. Balen. Met de beide jongens is gelukkig niks aan de hand, maar het is een beetje gedoe om te komen tot een oplossing. Uiteindelijk rijden we naar een brommer mecanico die een offerte maakt van de kosten van de reparatie van de brommer. We betalen en gaan naar Minca. Eén van de toeristische hotspots hier.

Beestjes kijken is leuk. Maar als er een slang in de relaxruimte (met bankjes, hangmatten en uitzicht over het dal) over éen van de bankjes kronkelt zoeken we toch een ander plekje om te gaan zitten. We wandelen naar de zogenaamde ‘birdwatching spot’. Een plekje in de heuvels waar ze de kolibries suikerwater geven en de andere vogels bananen. We drinken er een slecht kopje koffie bij de dames….. wat is dat toch met die koffieproducerende landen….’

We zijn nu toch hier….dus rijden we nog iets zuidelijker naar één van de moddervulkanen die hier in deze streken te vinden zijn. We overnachten op een camping met veel mangobomen….maar, zegt Betty, de uitbaatster: ga niet recht onder de mangobomen staan, mango’s zijn hard als ze naar beneden vallen. En dat blijkt als we ons tafeltje toch in de schaduw hebben staan. Een dikke deuk/ gat  in ons tafeltje!! Nou, die kan straks ook achterblijven op dit continent.

De moddervulkaan blijkt een gat in de grond te zijn gevuld met een blubber, een soort van drijfzand. Een vreemd gevoel, je kunt je haast niet bewegen, maar zinkt er ook niet in weg. Na een kwartiertje als varkentjes in de blubber rond te wroeten hebben we minstens even veel tijd nodig om alle modder weer van ons lijf te spoelen. Maar het was leuk! En het schijnt goed te zijn voor de huid.

Genoeg van de mangobomen en weer op zoek naar zeewind in combi met schaduw…..Als we een camping op het schiereiland Barú oprijden staan daar ook Esther, Elmar en de kids. Die zijn ook vandaag hier aangekomen. Wat een toeval. Ook hier geldt: afspreken lukt niet, toeval des te beter!! En onze auto’s gaan met dezelfde boot terug naar Europa.
En met wat hulp van Esther lukt het om mijn skype-account weer nieuw leven in te blazen om Martin mc Gowan te kunnen bellen in de UK. Ze waren even vergeten ons te koppelen aan een local agent. Maar doen het per ommegaande! Gelukkig. Nu moeten we nog wat kopietjes sturen …

We beginnen met de grote schoonmaak om alvast een start te maken met het verschepingsklaar maken. Maar dan komt de meneer van de camping vertellen dat we niet meer op het strand in de schaduw van wat boompjes mogen staan. Het is weekend en ze verwachten meer gasten. Hmm. In de zon is geen optie….veel te warm. Dan gaan we vertrekken. Ook goed. We nemen afscheid van Theresa en Klara (2 duitse zussen op reis), Esther en  Elmar en de kids. We zullen ze in Cartagena weer terug zien. Met Theresa en Klara spreken we af om te eten met mijn verjaardag.
Wij gaan naar een plek die ons is aangeraden door Bea en Rolf, de zwitsers die in de buurt van Mendoza wonen. Daar gaan we verder met schoonmaken, herpakken van spullen, wassen en uithangen van kleren/dekens die toch dampig zijn geworden van de warme vochtige tropische weken hier. En Graham, de britse eigenaar die al meer dan 40 jaar in Colombia woont, regelt voor ons een mecanico die onze schade agv het brommerongeluk kan fixen. Hij kan ons overigens ook nog prachtige verhalen vertellen over zijn tijd in Medellin in de hoogtijdagen van de cartels.

En ondertussen volgen we de boot Hoegh Yokohama via de app marine traffic en/of vesselfinder. Tot onze verbazing zien we dat ie 14 maart in Cartagena gaat aankomen……komt dit wel goed? De lokale agent belt erachteraan en dan blijkt dat de boot nog verder gaat naar Mexico om daarna terug te komen naar Cartagena. Wij zijn gerustgesteld.
We gaan dan toch alvast maar naar Cartagena. En langzaam maar zeker zoeken we overnachtingsplekken die dichter bij het vliegveld liggen ;-))
We struinen door de straten van de wijk Getsemani met de gezellige straatjes en de fantastische muurschilderingen:

Verkennen de oude ommuurde stad Cartagena:

Vinden natuur in de stad in de vorm van een moeder en baby luiaard die in een boom in een parkje luieren, samen met wat aapjes, en een botanische tuin waar de brulapen hoog in de bomen met z'n allen een beetje hangen...

maken lange strandwandelingen:

bezoeken de horeca en vieren mijn verjaardag:

doen een cursus salsa, merengue en nog zowat op een van de daken van Getsemani als verjaardagscadeautje voor mij......de combinatie met het drinken van de lokale rum heeft ook Klaas over de streep getrokken om dit te gaan doen;-)). Jammergenoeg geen foto's gemaakt....en anders had publiceren hiervan waarschijnlijk op een veto van Klaas gestuit.
Wij hebben onze intrek genomen in een luxe airbnb apparement dicht bij het vliegveld. En gaan we ons Kempertje moederziel alleen achterlaten op het haventerrein van Cartagena. Na 10-tallen checks van de douane en nog meer handtekeningen verder is de auto 'uitgestempeld' uit Colombia. Nu nog een narco-check een dag vóór vertrek van de boot......en dan hopen we hem half april weer op de kunnen halen in de haven van Antwerpen.

Tot zover onze laatste blog vanuit Zuid-Amerika. Wij gaan een sabbatical van het reizen inlassen......Geen idee hoe, waar, wanneer we ons reizend bestaan weer gaan oppakken. Maar dat we weer gaan reizen is haast wel zeker....het reisvirus is hardnekkig ;-))

voor de route gereden in Zuid Amerika, zie contact
ook alle kml-files ziijn daar te vinden.

Terwijl we ons ‘s avond eens lekker gingen settelen voor een aflevering van Arjen Lubach zie ik ineens een paar mieren die over mijn voeten lopen. Shit. We kijken en zien een invasie van mieren die allemaal via de achterdeur naar binnen lopen en zich vermaken met een ontdekkingstocht langs de kistjes, het kooktoestel etc. Dat is een snelle actie geworden. Klaas met de spuitbus vergif naar buiten om daar de toegangsweg met gif te versperren en ik binnen achter de mieren aan om ze dood te drukken. Daar zijn we een uurtje mee bezig geweest. En naar later bleek, best effectief (dachten we).
Vanuit het super toeristische Salento gaan we naar het  reserva natural Kasaguadua. Een voormalige koffieplantage die nu weer tot natuurgebied wordt, een stukje cloudforest (wolkenbos). We zijn niet de enigen,  met ons nog 12 anderen, waaronder nog 6 Nederlanders. Allemaal op vakantie en een stuk jonger dan ons. Het is een leuke tour met veel uitleg over het ecologisch systeem, hoe alles met alles samen hangt. Er is ook een eco- lodge waar plaats is voor 10 personen. Nu is er niemand. Ze hebben concurrentie van meer dan 300 hostals in en rond Salento.  Nu we toch hier zijn gaan we ook naar de Cocora-vallei om de hoge waxpalmen te zien. Vroeger stonden ze in een tropisch cloudforest, maar nu is er alleen nog maar gras voor de koeien. Volgens Carlos, de gids in Kasaguadua,zal er over 20 jaar geen waxpalm meer staan. Allemaal van ouderdom gestorven en er is geen jonge aanwas.
De vallei blijkt omgetoverd tot een toeristische hotspot. Superdruk met veel restaurants en een soort van pretpark. We hebben allebei direct geen zin meer om hier een stuk te lopen. Veel te druk. We zoeken een overnachtigsplekje bij de  tambo jardin Filandia.

Onze vorige ervaring met een tambo was zeer positief. Het was er nog, alleen het koffie/cafe gedeelte is opgeheven. Maar de wifi doet het nog en ook de toiletten zijn super. Tijdens het biertje komt er een Braziliaanse camper de parkeerplek oprijden. Er stapt een gepensioneerd stel uit, die ons in het Duits aanspreken. Wilson en Liane komen uit  het zuiden van Brazilië en hebben Duitse voorouders. We praten gezellig een paar uurtjes met ze, tot het te koud wordt en we naar binnen gaan.

Toch ook nog maar even naar Filandia. Een klein stadje wat heel erg lijkt op Salento, maar waar minder toeristen rondlopen. We drinken er een kopje koffie op een terras en doen er onze inkopen. Het is ook zo’n kleurrijk stadje met op het plein een beeld genoemd ‘los migrantes’. Als ik later kijk waar dat betrekking op heeft, blijkt dat van elke familie in dit stadje er minstens 1 iemand geëmigreerd is naar met name de VS. De krantenkoppen die ik hierover tegenkom gaan over dat er feest gevierd wordt als de dollar weer duurder wordt t.o.v. de Colombiaanse peso. Dat is dan weer omdat iedereen hier wel iemand heeft die geld overmaakt naar de familie hier in Filandia. Bijzonder verhaal.
En als we ’s avonds opnieuw bij zo’n tambo servicestation overnachten komen ook Wilson en Liane weer aanrijden. Gezellig.

We komen erachter dat de olie- lekkage van het differentieel toch niet is opgelost door Henri in Cali. Shit. We gaan bij een Toyota garage langs in Manizales die een korte check uitvoert. Ze kunnen het niet oplossen omdat ze de spullen niet hebben. Maar ze stellen ons gerust. We hebben nog genoeg olie en kunnen rustig nog wat verder rijden, maar moeten het wel ergens in de komende weken gaan oplossen.
Dat stelt ons voldoende gerust om toch weer op zoek te gaan naar mooie routes. En die vinden we ook. En prachtige route over de Paramó ( >4000m) , die ons via het dorp Murillo naar Libano voert. Een stadje tussen de koffiestruiken.

Dan gaan we door naar het dorp Armero wat in 1985 door as en modder van de vulkaanuitbarsting volledig verwoest is. 22.000 mensen dood in dit dorp. We gaan  kijken bij het kleine museum waar ze allemaal foto’s hebben van voor en na deze catastrofe, indrukwekkend.

Tot aan La Dorada rijden we verder over een hele goeie weg door de vallei van de rio Magdalena. Het is hier zo verschikkelijk warm dat we besluiten nog een stuk verder te rijden over een weggetje de bergen weer in. Mooi weggetje, maar na Berlín wordt ie erg onverhard en schiet het echt helemaal niet meer op. Plekken langs de kant van de weg zijn er eigenlijk niet. Gelukkig vinden we een plekje bij een verlaten huis. Inmiddels heeft Klaas ontdekt dat ook een van de iron mans niet goed gemonteerd is. De sukkels daar in Cali. Maar dat kunnen we zelf vrij gemakkelijk verhelpen.

Als we verder rijden komen we bij de Termales Espiritu Santo. Lekker even badderen in de warme baden en afkoelen in de rivier. Niet verkeerd na al die zweterige dagen en  nachten. Al die tijd komen we af en toe toch nog mieren tegen binnen. En als we dan de hilift nodig hebben om de iron mans te verplaatsen komen we erachter dat de mieren van een paar weken geleden met ons mee gelift zijn en een mierennest hebben gevormd in de theedoek die we als bescherming om de hilift hebben gedaan.

We rijden Medellín binnen. Een hele lange afdaling met overal borden langs de kant van de weg dat we de remmen niet moeten mishandelen en in de 2e versnelling moeten afdalen. Dat doen we, maar de remmen begeven het toch…opnieuw. Shit. En we moeten nog heel veel meer afdalen. Klaas rijdt en probeert hem zelfs nog een stukje in de low gear te rijden. Het mag niet baten. We kunnen gelukkig op een plekje bij een woontoren met een concierge parkeren. De concierge zegt meteen dat we er niet mogen staan, maar als hij begrijpt dat we problemen met de remmen hebben zegt hij ons op een speciaal parkeervakje te gaan staan. Hij komt vervolgens met een emmertje met water aanzetten zodat we de remmen kunnen koelen.  Zo staan we daar een tijdje.
We gaan op zoek naar een hotelletje in de wijk la Poblada. We betrekken onze luxe kamer, nemen een douche, hebben nog wat ruzie met de hotel safe en gaan dan bier drinken en een pizza eten. Het stikt hier van de restaurantjes en uitgaansgelegenheden. Er is zelfs een hele straat afgezet en volgebouwd met terrasjes. In onze pizza-tent maken we kennis met Robert van Gompel en zijn zuster. Hun vader is nederlands, moeder colombiaans. Opgegroeid all over the world, want pa was engineer bij Shell. Hij woont nu in Illinois, USA. Zij in Medellin. Als we zeggen dat we richting los Llanos willen kijken ze bedenkelijk. Gevaarlijk…mn de ELN is daar actief en ontvoert mensen. Maar los Llanos is een groot gebied en het gebied wat met name gevaarlijk is is de streek die tegen Venezuela aanligt.

We drinken nog meer bier en vallen op ons bedje in het hotel neer. Moe en teleurgesteld in de auto. De nieuwe olie heeft het niet gedaan. Henry was vol goede bedoelingen, maar al met al zijn de reparaties niet echt goed gebeurd blijkt wel. En nu laat hij ook niets meer van zich horen. We worden geghost. Gelukkig zit vlak achter het hotel een remmenspecialist waar we een dag later terecht kunnen.
In Medellín gaan we natuurlijk de plaza bezoeken met alle beelden van Botéro en we lopen via de straat met alle auto-onderdelen naar de cerro Nutibara waar ze een dorpje uit de streek hebben nagebouwd. Best leuk, maar zulke dorpjes zien we onderweg ook….

We gaan natuurlijk ook Comuna 13 bezoeken. Als we bij het metrostation San Javier komen staan er al diverse lokale gidsen klaar die hun free-walkingtours aanbieden. We zoeken een engelstalige tour en dat lukt. Een jongeman van 28 die in deze wijk woont gaat ons rondleiden samen met nog 6 andere mensen. Vooraf geeft hij aan dat het niet de bedoeling is om kinderen geld te geven, die moeten nl naar school en niet gestimuleerd worden om op straat te bedelen. Dat vinden we allebei alvast een goed begin. We gaan een stukje met een overvolle bus. Gelukkig kunnen wij zitten. Een deel van de ervaring volgens de jongeman. We hebben erger meegemaakt. En dan gaan we het stukje van de wijk door die inmiddels tot enorm toeristengebied is geworden. De verhalen van de jongeman zijn indrukwkkend. Als jongetje van 5 maakte hij de operatie Orion (in 2002)mee. De schoonveegactie van het leger (ism de paramilitairen) om de guerillas uit de wijk te verjagen. De bewoners moesten zich verstoppen onder het bed als meest veilige plek. Alles werd doorzeeft met kogels met veel slachtoffers die niets met de narco cq machtstrijd in de wijk te maken hadden. Ook vertelt hij van de keer dat hij als klein jongetje naar school liep en zag dat er allemaal mensen op de grond lagen te ‘slapen’. Het bleek dat deze mensen dood waren en het bloed stroomde door de straten. Maar niet alles is kommer en kwel, dit deel van de wijk is fleurig, met veel murals. We zien nog een breakdance voorstelling. En ook hier (net als in Rio) hebben ze hier de mooiste uitzichten over de stad. Hij vertelt ook over de zgn onzichtbare grenzen. Zo is er aan het eind van een voetbalveldje (wat eerder als executieterrein is gebruikt) een lijn met schoenen behangen. Een onzichtbare grens en tot zo’n 3 jaar geleden was het voor hem niet veilig om deze grens over te steken. Hij zou zijn leven niet zeker zijn geweest. Zo recent is het dus eigenlijk. Maar nog steeds raadt hij ons aan niet zelf de andere delen van comuna 13 te gaan verkennen.
Toch wel onder de indruk en met heel veel foto’s komen we terug in onze wijk Poblada. Daar gaan we even lunchen en onderwijl krijg ik mail van de remmenspecialist. De rekening, blijkbaar zijn ze klaar. Dus we halen de auto weer op en parkeren hem weer bij de parquadero. En dan is het siesta-tijd.

We skippen de hacienda van Pablo Escobar (Napoles). Ook dat blijkt tot een enorm pretpark omgetoverd. We zoeken weer een mooie route . We kruisen de Río Magdalena die hier heel erg breed is, met eilandjes in het midden. En we volgen vervolgens de rio Guaguaqui voor een stuk. We klimmen weer wat en de temperaturen worden weer iets aangenamer, de airco kan weer uit en de ramen open. Lekker. En zo kronkelen we door landelijk Colombia met veel weilandjes deze keer en koeien. We komen nog langs een politiecontrole waar iemand uit de auto is gehaald en wordt gefouilleerd. Wij mogen doorrijden nadat we een gesprekje over de route hebben gehad. De mensen die allemaal wat staan te kijken juichen ons toe als we hun voorbij rijden. Beetje vreemd.

Onze planning passen we opnieuw aan. Los Llanos gaat hem toch niet worden. Te ver, te warm, te nat. We gaan afbuigen naar het noorden waar het droger is…hopen we. We hebben tot op heden elke namiddag en nacht namelijk forse buien.
Over de 45 naar het noorden op naar drogere streken. Het aantal plekjes om langs de kant van de weg even te stoppen is heel beperkt. En dan rijden we via San Gil naar het dorp Barichara. San Gil is een ramp om doorheen te rijden. smal, steil en veel verkeer. Maar het lukt en we komen heelhuids aan in Barichara en de parkeerlaats is gemakkelijk gevonden. We gaan in het dorp lunchen. Het is een heel toeristisch oud koloniaal dorpje met vooral colombiaanse toeristen.

De nachtelijke regens blijven voorlopig nog even aanhouden. Dat is jammer, dan moet het dakraam dicht en het is nog steeds behoorlijk warm.
We komen bij Cabildo Verde, een dierenopvang,  iets later dan we hadden afgesproken. We zijn namelijk verkeerd gereden. Osmand heeft ons door een oliepalm-plantage geleid waarbij het doorgaande weggetje met een groot hek was afgesloten. Omrijden dan maar via Sabana. En dan zien we daar een nederlandse camperbus staan. Wow, dat is lang geleden.
De nederlanders zijn Esther, Elmar, hun 2 kinderen Vicky en Casper  en de ouders van Esther. Ze zitten nog aan de koffie. We raken aan de klets en spreken af om elkaar later te ontmoeten ergens waar de ouders in een hotelletje kunnen en er een zwembad is voor de kinderen (en ons) … om af te koelen. Het is al weer bloedheet.
We krijgen een rondleiding door de dierenopvang, begeleid door een duitse vrijwilligster en een colombiaanse die alles van de plek en de dieren afweet. Het is interessant. Hun doel is om dieren op te vangen, weer op krachten te laten komen, om ze vervolgens weer in de natuur vrij te laten. Dat lukt natuurlijk niet met alle dieren. Veel dieren zijn als huisdier of zoiets gehouden en zijn niet meer in staat om in het wild te gaan leven.

We gaan de bergen weer in, op zoek naar de koelte. In Ocaña gaan we langs bij de garage Henry Car. Het is snel gevonden, maar we moeten even wachten op de patron die is gaan lunchen. Maar we zijn al snel direct aan de beurt. De auto komt op de smeerput en ze halen de aandrijfas los. Het blijkt dat het rubber is versleten. Blijkbaar hebben we in Cali geen nieuw rubber gekregen. Er wordt iemand op een brommer er op uit gestuurd om een nieuw rubber te halen. Even later is alles weer in elkaar gezet. Als laatste nog even de nippeltjes smeren, en we kunnen weer verder. Over een paar dagen kunnen we weer langskomen, dan controleren ze nog even of alles nog goed is.
We rijden verder naar la playa de belen. Het zou een mooi dorp zijn waar je leuk kunt wandelen in een klein natuurpark. Als we aankomen staan er al 2 overlander voertuigen. Ruth en Walter een swiss koppel met een 4x4 bus, en Rebecca en Hendrik uit duitsland (wonen ook in Zwitserland) met een kleine truck. We drinken samen een biertje aan het eind vd middag, heel gezellig.
Het is een relaxt plekje. En we hebben lekker geslapen onder het dekbedje. Lekker koel hier! We rommelen wat aan en gaan dan eerst maar eens een wandelingetje maken naar het nationale park Los Estoraques. Het is maar een klein parkje en we kunnen er een rondje wandelen door een gebied wat door erosie mooie grillige vormen heeft aangenomen. Het is een stukje droog Colombia. Eigenlijk bijna nog meer woestijnig dan dan de zgn Tatacoa woestijn. Het is een mooie wandeling en we lopen ook nog even het dorp door. Het is een schilderachtig dorpje met een begraafplaats bovenop de heuvel. Ook daar kijken we nog even. De doden hebben hier een prachtig uitzicht als ze zouden kunnen zien.

Het is weer vrijdag en dus tijd om olie te checken evenals de koelvloeistof en even onder de auto kijken of we opnieuw lekkage hebben. Een van vaste routines. We gaan er weer vandoor. Het was heerlijk om even wat frissigheid te hebben op deze hoogte. Maar nu gaan we weer afdalen.
Eerst terug naar Ocaña om daar bij een D1 boodschappen te gaan doen. We parkeren voor een bakker. Lopen naar de D1 en er blijkt zelfs een winkel met groente en fruit naast te zitten. Terug bij de bakker kiezen we weer wat broodjes uit. Terwijl Klaas de boel wegstopt in de camper zet ik alles in het kasboek. Meteen staat er een 2tal vrouwen half door het open zijraam naar binnen te kijken. Of ik alleen reis….nee dus, mijn man zit achterin. Oh, wat enig een casa rodante zeggen ze meer tegen elkaar dan tegen mij. En of ik het eten hier lekker vind. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het matig vind. Daar moeten ze om lachen. Maar vervolgens vertellen ze iedereen die het maar wil horen dat wij nederlanders zijn en met een casa rodante hier zijn. Tja, hier zijn wij de attractie;-))
Terug naar de garage van Henri in Ocaña. De jongeman herkent ons meteen en komt met een brede glimlach op ons af. Of we een goede tijd hebben gehad in Playa de Belén en wat we er van vonden. Meteen gaat ie aan de slag en zet de auto achteruit op de smeerput en kruipt eronder. Ook hij ziet geen lekkage meer. Excellente!! En waar we dan nu naar toe gaan…richting Santa Martha. En dan gaan we weer lekker op pad. Via Convención, waar we wat raar door de straatjes dwalen, over smalle kleine kleiweggetjes. Het heeft behoorlijk geregend en dus is het af en toe behoorlijk glibberig. Maar het is een mooie route door de bergen. Met stukken door de mist maar ook prachtige uitzichten, kleine gehuchtjes en uiteindelijk een wegblokkade van mensen die uien aan het sorteren zijn. Wel grappig. We hoeven niet eens erg lang te wachten en iedereen heeft er wel plezier in zo te zien. We krijgen nog een plastic zak met veel te veel (rode) uien mee. De boer/eigenaar  laat nog even weten dat dit hele goeie uien zijn.
En dan op naar de balneario die we op het oog hebben. Mooie parkeerplek, de balneario zelf is gesloten en staat droog. Maar we kunnen de rivier in om even lekker te poedelen en af te koelen. (ook al is dat laatste nog niet echt heel hard nodig.)

Bij het koken gebruiken we natuurlijk 1 van de gekregen rode uien. Tjonge, die zijn scherp en het levert de nodige tranen op. Maar wel lekker.
Als de volgende ochtend een paar dames langskomen om de balneario te gaan poetsen, geven we het gros van de uien weg. Zij zijn er blij mee en wij zijn blij dat iemand ze kan gebruiken. Voor ons is het veel te veel.
Via het toeristiche dorp Mompox aan de rio Magdalena rijden we richting de Caribische kust. Vanuit Mompox heeft Bolivar indertijd diverse tochten ondernomen om zuid amerika te bevrijden van de Spanjaarden.

En nu op een campinkje met veel bomen aan de kust bij Santa Marta.

voor de route tot nu toe en de kml-files: contact

Het is altijd even spannend,  zo’n nieuw land. Hoe zal het zijn? Hoe zijn de gebruiken hier etc. Maar vooral zijn onze verwachtingen hoog gespannen voor het oplossen van ons auto probleem. Al sinds onze auto 2 jaar in de parkeergarage in Buenos Aires heeft gestaan in verband met de pandemie, hebben we problemen met de vering. Een soort long-covid zeg maar. Luchtvering voor zo’n kleine auto hebben ze hier niet. Alleen voor de grote vrachtwagens, maar die passen niet. We hebben het steeds wat halfslachtig opgelost met het vervangen van een bladveer in Argentinië, het extra laten plaatsen van bladveren in Brazilië, de nu echt helemaal kapotte luchtvering eruit slopen in Ecuador. Maar hier in Colombia zou het mogelijk moeten zijn om de iron-man load+ veren te kopen. Een soort van halve bladveren speciaal voor zwaar beladen 4x4 pick-up trucks.
Het is nog carnaval in het zuiden van Colombia als we binnenkomen. Niet de beste tijd voor het vinden een mecanico. Alles is dicht tenslotte. Dus gaan we beginnen met een uitje naar een beroemde kerk die op een brug is gebouwd in de buurt van Ipiales. Het blijkt voor veel Colombianen een bedevaartplaats te zijn en de weg ernaartoe is behangen met bordjes van dankbare gelovigen.

Na het weekend gaan we naar de dichtstbijzijnde grotere plaats, Pasto. Maar het carnaval is hier blijkbaar nog steeds niet over en de Toyota-garage is tot zeker woensdag nog gesloten. We hebben geen zin om daarop te wachten, dus gaan we door richting Cali.
We zijn nog maar net Pasto uitgereden of we zien een grote politiemacht staan. Hmm, worden we weer gecontroleerd… maar nee. De vriendelijke agent vertelt ons dat de weg naar Cali is geblokkeerd door een grote modderstroom (die op dat moment zelfs nog gaande is). Hij heeft ook geen idee wanneer we er weer langs kunnen. Maar hij raadt ons aan door te rijden naar El Bordo. Daar zijn de temperaturen wat aangenamer volgens hem. Dus dat doen we. Inmiddels wordt er ook iets meer duidelijk over het effect van de modderstroom. De panamericana is volledig geblokkeerd en dat is ook niet in een paar dagen opgelost. De grote verbindingsweg tussen noord en zuid is hiermee versperd. Voor personenauto's is er een omweg via kleine bergweggetjes die de volgende dag wordt vrijgegeven. Vrachtverkeer moet via een andere route, over de befaamde Trampolin. Het wordt een lange file tocht van wel 14 uren om de 60 km van de omweg te kunnen rijden. maar het lukt en we zijn ten noorden van de modderstroom gekomen. Gelukkig, want later horen we dat in het zuiden geen diesel meer te krijgen is, de tankwagens  kunnen niet meer in het zuiden komen. We hebben weer eens mazzel ;-)) en ook ‘onze’ omrijroute is een tijdje afgesloten omdat het weggetje stukgereden is en hersteld moet worden.

In Cali proberen we eerst de Toyota-garage, maar uiteindelijk komen we terecht bij de garage van Henry Moller. Een superplek, en een mecanico die denkt in oplossingen. De ironman’s zijn al besteld in Bogotá en een specialist in ‘veren’ wordt erbij gehaald en heeft nog goeie suggesties. En verder ook alle dingen van de grote beurt, inclusief het vervangen van de distributieriem, wordt hier in weinig tijd supergoed gedaan.

Terwijl er aan de auto wordt gewerkt bekijken we de stad Cali. Wij gaan de stad in, lopend. Het is ca 3.5 km naar het centrum. We bekijken de Capilla de Ermitta, de kerk die iedereen schijnt te bezoeken. Best mooi. En dan gaan we op zoek naar een koffietentje in de oude wijk San Antonio. Een oude wijk die via de komst van kunstenaars nu het domein is van de yuppen met vele hippe koffietentjes. We zijn wat vroeg en nog lang niet alles is open. Maar het lukt om een heerlijke cappuccino te scoren met wat lekkers erbij. Vervolgens gaan we via het park San Antonio op de heuvel, naar de Río Cali en het Kattenpark. El parque del Gato de Tejeda, een stadsvernieuwingsproject dat de thuisbasis is van een 3 ton zware grote bronzen kat, geschonken door de Colombiaanse artiest Hernando Tejada.

Ondertussen doen we nog wat uitstapjes in het weekend terwijl de ironmans onderweg zijn naar Cali. Zo kamperen we bij het meer ‘lago Calima’. Blijkbaar een plek voor veel mensen die vanuit Cali hier een weekendje doorbrengen. Bezoeken een restaurantje waar ze ook de kolibries en andere vogeltjes voeren. En we hebben op een docu gezien dat je ergens met een ‘brommertreintje’ , de zogenaamde brujitas, naar het dorp San Cipriano en het gelijknamige nationaal park kan. Dat lijkt ons leuk. Best een gekke ervaring om met een brommertje op een platformpje over de spoorrails te rijden. het gaat ook best hard, zo dwars door de jungle.

Wat een opluchting dat de auto weer oké is. Nu durven we weer met de auto wat uitdagender paden te gaan kiezen. We kunnen vanaf nu ook echt Colombia gaan verkennen.

We rijden iets terug naar het zuiden via wat kleinere wegen door de vallei van de Río Cauca. Op naar San Augustin, waar een van de beroemdste archeologische sites van Colombia is.

In San Augustin beginnen we in het museum waar ze de uitleg gelukkig ook in het engels er bij hebben gezet. Het is een gebied waar al voor de jaartelling een aantal volkeren handel dreef. De preciese betekenis van de beelden weten ze niet, maar ze vermoeden een connectie met het afterlife en bescherming door de voorouders.

Ondanks het staakt het vuren lezen we op onze safe-travel app dat er gister toch weer een treffen is geweest tussen ex-leden van de FARC en de paramilitaire ELN. Precies daar waar we eergister overnacht hebben. Het rare is dat we daardoor toch even wat alerter zijn als we die nacht ergens op een stukje oude weg in het wild overnachten. We horen elk brommertje voorbij komen en luisteren aandachtig wat het brommertje gaat doen: stoppen of doorrijden. Maar in feite gebeurt er hier helemaal niks, het is onze eigen onrust.

Al die tijd hebben we steevast ’s ochtends best mooi weer, maar in de loop van de middag betrekt het en krijgen we regen die ook ’s nachts nog doorgaat. Soms weinig, soms echte dikke onweersbuien. We hebben zin en behoefte aan droog weer. Alles binnen krijgt last van het vocht. We volgen de rio Magdalena noordwaarts. Maar dan gaan we de kleine weggetjes doen vanaf Nieva.De kleine weggetjes worden vervolgens dirtroads als we de woestijn inrijden. De desierto de Tatacoa. Het is een stukje gebied wat in de regenschaduw van de bergruggen ligt. En eigenlijk niet eens echt een woestijn. Maar wel heel er leuk om weer eens de 4x4 te moeten gebruiken. Ook al hebben we ook hier ‘s nachts regen….en zijn de volgende dag de paden behoorlijk glibberig geworden.

Nog steeds klamme warme nachten dus. Als je ‘s ochtends je kleren weer aan wilt trekken zijn ze nog nat van het zweet van de vorige dag. Het wordt dus tijd voor wat meer hoogte. We gaan richting Armenia en de koffiestreek van Colombia. En we hebben zin om weer wat beestjes te zien. Colombia is tenslotte het land met de grootste verscheidenheid aan Kolibris en vlinders. We gaan de botanische tuinen van Quindo bezoeken. Met een verpichte gids een rondleiding van 2,5 uur en prachtige kolibris en vlinders in de vlindertuin.

We rijden door naar het koffiedorp Salento. Het blijkt een enorm toeristisch dorp te zijn. Hier staan we op een campinkje waar we weer eens een fatsoenlijke douche kunnen nemen en de kleren kunnen wassen. En in het dorp drinken we op het plein lekkere artesenale biertjes. Geen straf om hier even te bivakkeren en de nodige taakjes weer eens te doen.

voor de route tot nu toe en de kml-files: contact

In Ecuador willen we toch ook nog de toeristische hotspots, Mitad del Mundo, en Mindo bezoeken. We hebben er inmiddels zoveel over gehoord. Mitad del Mundo, het middelpunt van de wereld, ligt eigenlijk net niet op de evenaar, maar dat mag de pret niet drukken. Het is een enorm toeristisch gebeuren waarbij ze ook nog een ruimte hebben waar je experimentjes kan doen. Zoals die met het water wat linksom, dan wel rechtsom zou draaien afhankelijk van of je op het noordelijk of zuidelijk halfrond bent. En dat terwijl het niet echt op de evenaar is gesitueerd….

En dan Mindo, de bij alle backpackers beroemde plek in het cloudforest (wolkenbos). Ik wil eigenlijk naar El Eden Treehouse, Klaas wil vooral in het dorp een plek i.v.m. oud en nieuw viering. Na een nachtje op een rommelige parkeerplaats bij een hostel, begint de volgende dag met een knallende ruzie. Klaas is opnieuw begonnen om te kijken of er toch nog een andere plek te vinden valt dan mijn voorkeursplek. En dat terwijl we de vorige dag al een aantal mogelijke plekken zijn langsgelopen…alles om maar niet iets verder van het dorp af te zitten. Het dorp is niet echt interessant. Allemaal eettentjes, tourtjes om vogels te kijken, zip-lines te doen etc. 
We maken het weer goed door in het dorp een Ecuadoriaanse koffie met gebak te doen en vervolgens een cacao toertje. De cacao komt vooral uit de kuststreek en Mindo is vooral gekozen als plek waar veel buitenlandse toeristen komen. Hier groeit geen nl cacao. Maar  in Esmeraldas blijken ze een eigen cacaosoort hebben (arriba) die gele cacaovruchten levert itt de rode vruchten  die we overal in de buurt van oa Guayaquil hebben gezien. We beginnen met het sabbelen op een cacaonoot. Er zit een soort van wittig vlies omheen wat je  eraf kan zuigen en het smaakt heel zoet en zuurtjesachtig. De noot zelf mogen we niet op kauwen. Dan zien we het proces. Wat vooral neerkomt op drogen, fermenteren m.b.v. fruitvliegjes en uiteindelijk malen tot een pasta. En dan natuurlijk proeven.

En dan gaan we toch naar de treehouse. De route van OsmAnd blijkt wel leuk te zijn, maar ook onmogelijk. Eerst moeten we al een omgevallen boom van de weg zien te krijgen en later is  de weg versperd door een enorme modderbult. En omdat het de hele nacht geregend heeft is het overal redelijk blubberig. Terug via het dorp dan maar. Andere route. Deze keer gaat het goed. En het is een prachtlocatie met ook inderdaad boomhutten. Wij slapen in ons eigen bedje. De dame van de receptie is net bezig om de zoetwaterdingetjes voor de kolibries te vullen. We vallen met de neus in de boter. Heel veel kolibries en in de bomen zitten een paar toekans.

Ook hier blijven we een paar dagen, we wandelen wat in de omgeving in de ochtend…’s middags gaat het flink regenen. En op oudejaarsdag komen Rob en Dieke, nederlanders die we op Finca Sommerwind hebben getroffen, samen met ons oud en nieuw vieren. De oliebollen ontbreken, maar we doen het met hutspot en overheerlijke gehaktballen. En we beginnen alvast om 6 uur te toasten op het nieuwe jaar omdat dan in Nederland het nieuwe jaar al begint. We redden het ternauwernood tot 12 uur, maar het is gezellig.

We besluiten vervolgens terug te gaan naar Finca Sommerwind voor nog een was en wat regel dingen waarvoor we de goede WiFi kunnen gebruiken. In Mindo hebben we de inreach op het dak van de kemper laten liggen en …vergeten. Alles gaat kapot of raakt weg ;-(( En wij worden meer en meer een soort van zwervers. De broeken lubberen wat om ons heen omdat de pasvorm volledig verdwenen is en shirts zijn niet echt meer schoon te krijgen en vooral ook heel erg verkleurd en overal gaatjes. De auto moet echt iets met de veren en de banden en de remmen. Hmmm. Het wordt allemaal wat minder.
Maar we hebben veel zin om Colombia te gaan ontdekken. Dus op pad. Nog even proberen bij een mirador de brilberen te spotten. (niet gelukt) en dan gaan we toch echt.

Maar voor die tijd nog allerlei formulieren digitaal zien te vinden en invullen voor de grensperikelen. We zijn er nog best een paar uurtjes mee bezig om dat voor elkaar te krijgen. Maar het lukt en als we dan op 5 januari ’s ochtends om half 9 bij de grens aankomen blijkt het er ongelooflijk druk te zijn. Ondanks alle voorbereidingen die eenieder heeft gedaan gaat alles tergend langzaam. Al met al zijn we zeker 4 uren bezig om de grens over te komen en we zijn moe en chagrijnig van het lange wachten en staan in de diverse rijen. Ik heb inmiddels ook nog een fijne blaasontsteking ontwikkeld en moet eigenlijk om de haverklap plassen. En het is inmiddels weer gaan regenen ondanks het zonnetje vanochtend. Het is ook al 1 uur geweest en we gaan eerst maar even koffie doen en wat eten en bijkomen van het lange wachten in de kemper. De auto staat zo schuin geparkeerd dat er van alles mis gaat. Eerst gooit klaas de plasemmer om, maar gelukkig in de wasbak. Buiten regent het toch, dus het zal niet echt opvallen. Later valt het ontbijtkistje naar beneden…gewoon weggegleden omdat we zo scheef staan. Maar allei. We zijn in Colombia!! Nu nog de autoverzekering regelen, colombiaanse pesos halen en een sim-kaartje. Ook dat lukt met wat hulp van oa de mensen van de van de Juan Valdez ( de starbucks van Colombia). Ze verwijzen ons naar de enige farmacia die open is, een blok verderop waar we via Nequi kunnen betalen. Dat blijkt een manier van overschrijven te zijn naar telefoonnummer. Inmiddels heb ik ook gegoogled welke antibiotica wordt voorgeschreven in nl bij blaasontsteking. En tot onze verbazing kunnen we er zelfs een claro-sim kopen. (de claro-winkels zijn dicht ivm carnaval). We zijn helemaal geslaagd!!
Het carnaval in de regen ziet er wat triestig uit.. mensen spuiten elkaar onder met wit schuim. Het heet het carnaval multicolor de la frontera. En het wordt alleen in het zuiden van Colombia gevierd. Wel leuk, maar aan ons nu even niet zo besteed.
Maar we zijn in Colombia! We kunnen een nieuw land gaan ontdekken!!

Vanuit de bergen bij Cuenca dalen we af via Loja naar het PN Podocarpus. Het park ligt in het zuiden van Ecuador en op de overgang van Andes naar de Amazone. Het is bekend om de grote biodiversiteit. Wij nemen de ingang tot het park vanuit Zamora en komen daardoor in het lager gelegen gedeelte van het park. Hier maken we een aantal mooie wandelingen, oa naar een waterval waar we gebruik van maken door weer eens te ‘douchen’.

Midden in de nacht hoor ik Klaas ineens verschrikt iets roepen: ‘een beest, er is hier een beest’. Ik word er wakker van en denk nog dat hij het over een groot insect heeft of zo. Maar dan zet ik ook mijn bril op en zie de kleine grijppootjes om het raampje geklemd. Klaas blijft erop los slaan om het beest weg te krijgen en schijnt het beestje recht in het gezicht met de zaklamp. Maar het beestje is vasthoudend en trekt zich nog een keertje op zodat ik ook het koppie kan zien en recht in de oogjes kijk. Daarna gaat ie nog de vuilnis zak molesteren in de hoop op iets eetbaars. Hadden we zomaar bijna een insluiper in de Kemper.

Als we later internet hebben gaan we op zoek naar wat het voor beest geweest kan zijn. Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat het een nachtaapje/ potos flavus/ honey beertje/ kinkajou is. Die komen hier veel voor en zijn niet zeldzaam.  Als we veel later in de dierentuin van Coca komen zien we ze nog een keer. Het zijn nachtdieren, dus in Coca lagen ze lekker te slapen.

Vanaf dit zuidelijke punt in Ecuador gaan we via de troncal Amazonica naar het noorden, eigenlijk volledig door cloud forrest. (regenwoud, maar dan iet hoger gelegen). Het is een prachtige route en de weg is wonderbaarlijk goed. Het is hier inmiddels wel regentijd en dus kunnen we wat buien verwachten. Vaak onweersbuien in de loop van de middag.

Onderweg, in Gualaquiza bezoeken we een botanische tuin. Het blijkt de privé tuin te zijn van een vroegere boer. Hij is er al 20 jaar mee bezig om er een leuke tuin van te maken. Vroeger had hij koeien, maar die heeft hij weggedaan en heeft van de landbouwgrond een wilde botanische tuin gemaakt die hij nu samen met zijn zoon beheert. Voor $2 pp wil hij ons er wel rondleiden.  Het is idd een mooie tuin met oa een grote vijver met koi vissen. En 2 uitkijk punten op een heuvel.

Niet altijd is het even gemakkelijk om een goede plek te vinden voor een overnachting. Zo gaan we verder richting noorden over de troncal amazonica. We drinken koffie bij een kerkje met een prachtig uitzicht over het cloud forest, of is het toch al het rain forest? Geen idee. Maar het is ongelooflijk groen allemaal. De weg krijgt wel wat veel geologische foutjes( dat zijn verzakkingen in de weg), maar is nog steeds best wel goed. We proberen een plek te vinden bij een waterval. Daar hebben we allebei wel zin in, het is inmiddels al weer lekker warm en afkoelen in een waterval lijkt wel heel aantrekkelijk. Maar de waterval bereiken we niet. We kunnen ergens de auto neerzetten en moeten dan nog over een pad verder lopen…maar het pad is afgesloten met een hekje en we moeten over het terrein van een bewoner. Het is overigens onderdeel van een dorp van de bevolkingsgroep Shuar. Hier in de buurt zijn veel van deze communidades van de Shuar. Het is te weinig vrij om daar verder te gaan en we gaan verder zonder een waterval gezien te hebben. Dan maar naar een sandpit aan de kant van de rivier iets verderop. Maar daar is de weg met een ketting afgesloten en we kunnen er niet komen. Een ander weggetje gaat over een brug …maar met een hoogtebeperking van ca 2 meter. Passen we niet onderdoor. Dan naar een volgend iOverlander plekje, nl een mirador (uitzichtpunt). Dat blijkt ook niet echt een fijne plek te zijn, en dus gaan we naar een camping. De Quinta Mendoza. Er is hier een zwembadje, en ze hebben katten en hondjes. Verder staan we in een mooie tropische tuin. En het is prima hier. Klaas is meteen aan het uploaden geslagen. En we luieren de rest van de dag wat. Ik ga nog wel even douchen (koud, dat wel) en wat kleren uitspoelen. Van al dat zweten ga je toch wat stinken. En de tv staat hier luid aan met de WK-voetbal, krijgen we daar ook nog iets van mee.

In Macas doen we boodschappen bij de supermarkt TIA en willen we verder over de E45. Maar voor de grote brug worden we tegen gehouden, de weg is dicht tot 13:00. Er moet iets geëgaliseerd worden of zoiets…..We besluiten om de drie uren te wachten bij een parkje in Macas. Het is nl de enige weg naar het noorden. Even na enen zijn we terug bij de opstopping. We mogen er nu wel door, en sluiten aan in de file. Het blijkt dat een heel stuk weg voor de brug is weggeslagen door de wilde rivier. Men is met veel machines bezig een route door de nu droge rivierbedding aan te leggen. We komen erlangs, maar echt goed georganiseerd is het niet. Er is 1 baantje vrij en het verkeer komt van beide kanten. Na echt veel gehobbel over de stenen zijn we de brug over. Even verderop gaat de politie de weg al weer afsluiten. Ws tot ze het beter geregeld hebben. Wij zijn gelukkig in het kwartiertje dat de weg open was erdoor gekomen. De weg was dus verderop ontzettend rustig.

We zijn dan inmiddels in de buurt van Puyo gekomen en we doen een dagje met allemaal toeristische attracties. Te beginnen met een mirador ( Indichuris), dan een waterval, de Hola Vida cascadas en dan nog de apenopvang in Puyo. De eerste 2 dingen liggen in een vallei die bewoont wordt door de oorspronkelijke bevolking, de shuar. Ze hebben de hele vallei omgetoverd tot toeristische hotspot met overal eettentjes en hospedajes (hostels).

Bij de apenopvang hebben ze vooral een heel aantal squirrel-monkeys, waarvan de meesten gewoon los zijn maar hier worden gevoerd. Verder hebben ze een aantal spider monkeys en nog wool-monkeys. We worden zo ongeveer besprongen door de beestjes en ze doorzoeken meteen de broekzakken. Het is wel schattig, maar ook een beetje vreemd. Verder lopen er wat coaties rond die als hondjes meelopen met ons. En ons is in dit geval een engelse jongeman die als vrijwilliger hier werkt (net 3 dagen) en een iers jong stelletje die als bezoeker hier zijn. Ze hebben ook nog een paar katachtigen hier in hokjes zitten (een ocelot en nog eentje) en een heel aantal parkieten die in een hok zitten. De kans dat de dieren hier worden voorbereid op een leven in de jungle is nihil. Maar het is wel even leuk om te zien.

We hebben de weg van Baños naar Puyo ooit gefietst, maar we herkennen hem eigenlijk niet echt. Pas als we vlak voor Rio Verde een stukje oude weg ontdekken (er is een prachtige tunnel gemaakt voor al het verkeer wat er nu rijdt), herkennen we het soort weggetje weer. Hier gaan we dan ook maar overnachten. Nog even zoeken naar een geschikte plek waar evt verkeer nog langs ons kan. Maar dan hebben we weer een daalders plekje! In Rio Verde bezoeken we een grote waterval: al pailon del diablo. Omdat we zo oud zijn mogen we voor de halve prijs….ouder worden heeft zo zijn voordelen. We zien daar de nationale vogel van ecuador, zo’n prachtige oranje vogel met dikke kuif. Jammer genoeg hebben we alleen de telefoon mee en niet de echte camera…..maar we hebben hem gespot!!

In Baños herkennen we weinig meer. Het is een echte toeristische hotspot geworden. Voordeel is natuurlijk wel dat er ineens wat terrasjes zijn en lekkere eettentjes. We eten indiaas.

Vanaf Baños steken we de Andes weer over via Riobamba en af en toe een glimp van de grote vulkaan de Chimboraza. Meteen de hoogte in om over een pas van over de 4000meter te gaan en dan weer afdalen. Nog even een klimmetje over de 3100m en dan afdalen. Nog even wat prutsen door het dorp Guaranda waar een optocht bezig is en het verkeer nogal stokt en we erachter komen dat onze toeter het niet meer doet. Maar dan op zoek naar een overnachtingsplekje in de afdaling. Ik lig inmiddels wat te suffen naast Klaas. Tot we opeens stil staan en Klaas enigszins onderkoeld paniekerig zegt: het is niet goed. Ik schrik wakker. Klaas zegt: hij remt niet meer, terwijl hij met de handrem is gestopt en probeert de auto in de low gear te krijgen. Ik kijk snel om me heen en zie een voetbalveldje onder ons liggen. Als we daar kunnen komen zou het mooi zijn. Ja, dat lukt. De voorremmen blijken gloeiend heet te zijn. Veel te! Maar hoe kan dat….? We kunnen er nu toch even niets aan doen. Wel kunnen we proberen de toeter te repareren. Er blijkt een draadje los te zitten. Maar als dat opgelost is doet de toeter het nog steeds niet. Inmiddels is er een meneer bij ons komen staan die hier tegenover een huisje en een restaurantje naast het kerkje heeft. Hij vertelt dat er 20km verderop een mecanico is. Maar we kunnen hier heel goed overnachten. Beter nog is het om naast het restaurant en het kerkje te komen staan, dan kunnen we ook van hun Wifi gebruik maken. Als we dan maar even een biertje bij het restaurantje drinken komt ook de moeder er bij staan en zij is razend nieuwsgierig naar ons huisje op wielen. Ze wil wel met ons mee…Het is een grote familie die hier woont en werkt. Ze zijn heel hartelijk, ook al kunnen ze ons probleem niet oplossen. We parkeren de auto op het beton voor het kerkje. Dat komt goed uit want het gaat weer eens regenen en het wordt in de loop van de avond een behoorlijke blubberboel. We zoeken inmiddels op internet wat de oorzaak en dus ook een oplossing voor ons probleem kan zijn. Morgen verder.

We kruipen in de 1e versnelling de berg af naar Manuel de Encheandia, waar we al snel een mecanico vinden. Het leek een bekend probeem voor hem. Ook de claxon was snel gefixt.  Alles bij elkaar een half uur werk en wij kunnen weer veilig verder.

Inmiddels door laagland en dus bananen, cacao, mais en oliepalmen.  Onderweg in de dorpen en stadjes zitten veel mensen bij elkaar gezamenlijk naar de wedstrijd Ecuador-Senegal te kijken. Voor de rest is het rustig op straat. Behalve dan de fufuzela’s die we af en toe horen. Maar Ecuador verliest de wedstrijd van Senegal terwijl nederland wint en daarmee doorgaat naar de 1/8 finale van het WK in Qatar. We volgen het eigenlijk helemaal niet, maar als je dan die fufuzela’s hoort …. Toch even op nos.nl kijken hoe het er voor staat.

We vinden een prachtig plekje aan de oceaan in San Lorenzo. We wandelen een stuk langs het strand, het is nog laag water en dan kan het. We wandelen tot we bij een stukje strand komen wat is afgezet met allemaal paaltjes en buizen. Het blijkt dat ze hier allemaal schildpadeieren op een veilige plek hebben gelegd. Met een stokje erbij met de hoeveelheid eieren en van welke datum. Het is miezerig weer. Dat is toch een beetje een tegenvaller. We gingen naar de kust omdat het hier droog zou zijn….We verkassen nog eens naar een ander plekje aan de kust met mangrovebossen en we staan op het strand tussen de vissersbootjes. Een hele bedrijvigheid als de mannen het water opgaan.

Van de kust gaan we opnieuw het binnenland in. Iets verder op de weg zien we weer een bord met balneario Rio Santo. Die gaan we proberen. Het riviertje ziet er niet goed uit. Maar je weet maar nooit. Dan een bord: rechts naar een balneario. We zien er niks. Een meneer hangt uit  een raam en zegt dat hier geen balneario meer is. Als we langs zijn huis rijden legt hij  uit dat ivm de pandemie de hele balneario is gestopt. Nu alleen nog maar bananen. Organische, dat dan weer wel. Maar iets verderop is nog een plek zegt hij. We rijden nog een km door en zien opnieuw een vervallen bord met balneario. Ook hier is niks van over. Hier een oude dame die vertelt dat het water van de rivier veel te vies is en dus geen balneario meer. Dan maar slapen bij een benzinepomp. We besluiten als eerste nu naar de hoofdstad Quito te gaan, daar zijn we tenslotte dichtbij. Maar eerst stoppen we op een parkeerplek in een bocht op 2550 meter, om daar een nachtje te wennen aan de hoogte. Het is hartstikke mistig hier en we hebben geen idee hoe het er hier verder uit ziet. Pas de volgende ochtend zien we dat we hier eigenlijk een fantastisch uitzicht hebben….

In Quito overnachten we op de parkeerplaats bij het Carolinapark. Het is hier een drukte van jewelste. Overal muziek en heel veel mensen die van de mooie zondag in het park genieten. Wij ook. We zien een optreden van wat mensen in klederdracht. Verder wordt er wat gesport, geluierd, gepicknickt etc. Wij gaan wat wandelen door het gringo-deel van de stad. We lopen de avenida amazonas af. Ook nu is op zondag een deel van de weg gesloten voor auto’s en tot groot fietspad gemaakt. Toen we hier de vorige keer waren was dat net ingevoerd en zagen we ook veel ongeoefende fietsers. Deze keer kan iedereen al fietsen.

Op naar de beloofde pizza die we al weken zullen gaan eten. Aan de overkant van het park zit van alles. Via de straat: Holanda, komen we in de hoogbouw met allemaal interessante moderne gebouwen. En we vinden een pizzeria waar het heel erg druk is. Blijkt dat veel mensen er ijs gaan kopen. En de ijs-meester himself is ook aanwezig en mensen willen met hem op de foto. Hij laat ons een foto zien van hemzelf geflankeerd door de tennissers Nadal en nog een tennis beroemdheid. Hij maakt smaken voor de ‘groten der aarde’. Grappig. Na een rustige nacht begint al vroeg het park weer vol te stromen met allemaal sportende mensen. Wij gaan een dagje binnenstad van Quito doen.

Vanaf hier gaan we nog even op de nostalgische toer en rijden de route waar we 13 jaar geleden op de fiets helemaal kapot zijn gegaan. Namelijk de noordelijke kant van de vulkaan Cotopaxi. Nu we het met de auto doen is het een stukje gemakkelijker, maar zelfs de auto heeft er af en toe wat moeite mee en moet in de low 4x4. Dat we dat toen gefietst hebben. Pfffff. Nou ja, ook maar 13 km gefietst die eerste dag….maar de weg is zo steil af en toe en dan met al die hobbelkeitjes. We herkennen zelfs de plek waar we toen gekampeerd hebben. Nu is er een hospedaje tegenover….En we zien nu al meer van de cotopaxi dan 13 jaar geleden. Prachtig zo’n enorme vulkaan van 5900 m hoogte. En dan te bedenken dat tot een week geleden er nog code oranje heerste en grote aswolken werden uitgestoten. Nu ligt ie er vredig bij. Het is heerlijk om de stad weer uit  te zijn… En zoals het hier hoort…de wolken pakken zich samen en aan het eind van de middag begint het enorm te regenen en hagelen. Dat gaat tot in de avond door. Daardoor is het ook behoorlijk afgekoeld en we hebben zelfs de kachel er lekker bij aangezet. En voor de inwendige mens een rummetje.

Opnieuw willen we het amazone gebied in, en nu bij Coca. Maar daarvoor moeten we nog wel even wat stijgen en we komen door beren-land. Overal staan borden dat er hier beren de weg over kunnen steken. We hebben er geen gezien…. De pas over van 4063m en dan dalen we af naar het gebied met de termas en we overnachten bij een klimwand waar we nog een paar wandelingen kunnen maken. We dalen verder af via cloudforest naar het echte regenwoud en zoals je in de regentijd in een regenwoud kan verwachten: het regent!!

In Coca overnachten we aan de Malécon (de boulevard) langs de río Napo (één van de rivieren die later de amazone gaan vormen). Er liggen wat smalle bootjes en een paar van die booze-cruise boten. Er is ook een reguliere veerdienst van hier naar de grens met Peru, vanwaar je verder kunt varen naar Iquitos. Gaan we allemaal niet doen….ons plan is om de wegen die hier zijn (dat zijn er niet zoveel) tot het einde uit te rijden door het oerwoud.

Ondertussen bezoeken we de gemeentelijke dierentuin van Coca en nog een ander ‘parkje’. Maar de regen en de warmte begint ons toch wel wat tegen te staan. De luchtvochtigheid is continu rond de 100% en als je niet nat wordt van het zweet, dan wel van de miezerregen. Ook binnen begint alles kleddernat te worden ook al slapen we met het dakraam helemaal open,afgeschermd met een paraplu tegen de regen….de matrassen, de kussens, alles is klam en vochtig.  We gaan nog wel naar Laguna Taracoa. Daar hebben de lokale indegenas een toerisme project opgestart. We zouden er zelfs aan het meer mogen overnachten. Maar na een boottochtje over het meer besluiten we dat het genoeg regenwoud is. We gaan terug….dezelfde weg, er is geen andere (ja er was er eentje maar die is door een modderstroom deels weggevaagd) Als we opnieuw de hoogte ingaan gaat het al snel flink regenen, ook rijden we door dichte mist/wolk.Alle rivieren zijn veel voller en het water kolkt er woest doorheen. We gaan terug naar de klimwand en voor het eten breken we de fles ecuadoraanse wijn aan. Voor het eerst in een half jaar weer een wijntje. Jammer genoeg was ie niet heel lekker. We missen de argentijnse en chileense wijnen….

Deze keer gaan we naar één van de termas bij Papallacta. Nog wel even een charmante badmuts kopen…..maar dan mogen we de warme baden in. Omdat we op de heenweg die borden met overstekende beren hebben gezien gaan we nu op de terugweg stoppen bij het Cayambe-coca national park. Er zouden daar wel 80 brilberen moeten zitten…..we registreren ons bij de guardeparque, en dan rijden we een paar km verder het pad op naar een grote parkeerplaats. Het is hoog hier, zo’n 4300m. We hebben in eerste instantie nog redelijk goed zicht, maar al snel rijden we in de wolken, in de mist dus. De uitzichten zijn daardoor beperkt en we zien ook geen beer. Het is ook loeikoud daar boven, dus het wordt een erg korte wandeling naar een mirador waar we niets zien. Jammer. Maar ik heb wel voor het eerst mijn cusco-muts opgehad!

We zijn weer in de andes en op de ruta van de vulkanen. We gaan op pad richting laguna de micacocha die in het NP Antisana ligt. De weg is goed, en al snel zijn we boven de boomgrens. Prachtige uitzichten op de zowel de Cotopaxi en als op de vulkaan Antisana. We moeten ons registreren bij de ingang van het park, en nogmaals bij de receptie van de laguna. We gaan daar een rondje wandelen. Mooie uitzichten over het meer. Op de terugweg ziten we aan de kant vd weg met een kopje koffie en een lekkere koek. We zien ineens wel 6 herten op zo’n 200m afstand. Het zijn best wel grote herten.

We hebben nu de smaak van de vulkanen te pakken en we gaan ook de Cotopaxi nogmaals ‘doen’. Deze keer vanaf de zuidelijke kant. Dat is tevens de meest toeristische kant met ook een visitor-centre etc. In de verhalen van de indegenas herbergde de cotopaxi de regengoden die er voor zorgen dat er voldoende regen valt zodat gewassen kunnen groeien. Zit wat in, zo’n berg creeert tenslotte zijn eigen wolken en dus ook neerslag.

Via het centrum van de wereld, de evenaar, waar we het equator-museum bezoeken gaan we door naar Otavalo. Op jacht naar mooi band-materiaal en stofjes op de beroemde Otavala markt.

En omdat het bijna kerst is zoeken we nu een overlandercamping op waar we hopen medereizigers te ontmoeten. Tot op heden zien we eigenlijk geen andere overlanders hier en het voelt af en toe wat eenzaam. We zijn neergestreken op de finca Sommerwind…..en we worden al voorbereid door Hans (de eigenaar) dat we geacht worden op kerstavond een typisch nederlands gerecht te maken……het zal een gezamenlijke maaltijd worden met allemaal dingen van ‘thuis’, waar thuis dan ook maar mag zijn….

voor de route tot nu toe in zuid amerika: contact

We komen op 18 oktober Ecuador binnen bij het stadje Macará wat tussen de rijstvelden ligt. We ontmoeten daar ook weer eens overlanders. Dat was lang geleden. Deze keer Australiërs ( Gail en Rob ) die op weg zijn naar Argentina. Altijd goed voor een gezellige avond met reisverhalen.
De route gaat door het dry forest met prachtige oude kapok bomen overal. We rijden door de bergen  over de ripio richting Portovelo. We vinden onderweg een mooi plekje bij een brug op een stukje oude weg. Terwijl we een kop thee drinken zien we een otter het water ingaan op zo’n 100 m afstand. We gaan kijken, maar zien hem/haar niet meer. Als we weer zitten  zien we een 2e otter het water in glippen.

En dan naar het schattige stadje Zaruma met smalle steile straatjes. We vinden een mooie vlakke parkeerplek en lopen via trapjes naar de plaza. Het dorp ziet er leuk uit en vinden een winkeltje waar je verse vruchtensappen kan drinken. We doen allebei een mix-smoothy en tostadas.  Op de terugweg naar de auto scoren we nog een paar verloopstekkers voor op de boot in de Galápagos en een paar mango’s. Het is niet echt een plek om te gaan overnachten, dus we rijden nog wat door en gaan naar een balneario. Als we vragen of we er mogen overnachten is dat geen probleem. We moeten wel morgenochtend weer vertrekken omdat we parkeren voor iets wat morgen als ‘winkeltje’ geopend gaat worden. En dan eerst lekker het water in om af te koelen, vervolgens bier drinken bij de dame die ons toestemming heeft gegeven om hier te overnachten. Als we even met haar praten blijkt dat de iOverlanderplek eigenlijk aan de overkant van het water is. Maar hier is het ook prima. Morgen verder.

In Machala parkeren we aan de boulevard, de malecon. Het is er nog rustig als we er aankomen om een uur of 1. Dat veranderd in de loop van de middag. Het wordt heel druk, allemaal mensen die over de boulevard wandelen, families en/of groepjes vrienden die de auto parkeren en de kofferbak openen waar een koeltas in zit en grote luidsprekers. Het is een hels kabaal. De meeste mensen hebben eten en drinken mee genomen in de auto. De restaurantjes hebben het niet zo druk. Waarschijnlijk allemaal te duur voor de mensen hier. De volgende ochtend rollen we een beetje brak het bed uit. Niet omdat we zoveel gedronken hebben, maar omdat het lawaai wel erg lang en hard doorging. En toen het langzamerhand wat rustiger werd met bezoekers van deze boulevard ging de opruimploeg aan de slag. Ook met muziek en het geluid van al die lege flesjes corona bier.

Door het vlakke kustgebied rijden we verder door de bananen en cacao-plantages en we we overnachten bij  de termas bij de comunidad Shuar. Klaas is helemaal gevloerd en gaat voorin liggen dutten en ik ga in zwemkleding naar de zwembaden. Het zijn 5-tal baden van verschillende temperaturen. Verder kun je er massages laten doen en andere verzorgende dingen. Ik badder lekker wat en raak in gesprek met een 2-tal meiden. De oudste spreekt me aan en ze is lid van een dansgroep. Ze zijn indegenas en hebben ook een eigen idioma/taal. Ik vertel dat we in Groningen eens per jaar ook een volksdansfeest hebben, kan even niet op de naam komen (roakeldais in Warffum). Als ik later vertrek komt een andere jonge vrouw me een telefoonnummer geven en zij wil de mijne zodat we nog over het volksdansgebeuren kunnen communiceren. Ze hadden nog nooit gehoord van Warffum terwijl ze internationale optredens schijnen te doen. Het dorp is volledig gericht op toerisme. Niks geen landbouw bijvoorbeeld, daar hebben ze te weinig hectares voor. Die zijn allemaal voor de bananen- en cacao-industrie.

Op hoop van zegen…zou het nu gaan lukken om iemand te vinden die ons probleem met de hilux kan oplossen? We hebben hoge verwachtingen op basis van de commentaren op iOverlander. We stellen onze tocht nog ietsjes uit door nog maar een koffie te drinken bij het benzinestation. Maar dan gaan we dan toch. Het verkeer is vreselijk, ook hier. Veel onverantwoorde inhaal acties, maar we vinden de mecanico gemakkelijk in een van de buitenwijken van Guayaquil. Hij loopt er eens wat omheen, zoekt een foto op zijn telefoon van een overlander met een vergelijkbaar probleem. Onze kemper is een stuk steviger. Vandaag heeft hij geen  tijd maar als we morgen zo rond het middaguur opnieuw langs komen, dan kan hij het wel inplannen. De manier waarop hij het probleem benadert geeft ons een goed gevoel.
De volgende dag wordt met vereende krachten en met wat kunst en vliegwerk de kemper van de laadbak gehaald en op olietonnen gezet. We zien nu ook de schade aan de laadbak. Die is echt helemaal kapot gescheurd. Niet verwonderlijk dat het zo’n lawaai gaf bij de hobbelwegen. We horen van Andres dat het een bekend probleem is bij Hiluxen van 2010. Maar voor de rest van de dag gebeurt er niks meer aan de auto. Wij kunnen hier overnachten en er is zelfs een douche en toilet en wasbakje. We hebben vriendschap gesloten met de honden die het terrein moeten bewaken en ze zien er vooral heel afschrikwekkend uit, maar het zijn eigenlijk het liefst schoothondjes.

Inmiddels zien we op het nieuws dat er hier in Guayaquil onlusten zijn en er zelfs een avondklok ingesteld schijnt te zijn vanaf vanavond 9 uur (31okt). Het gaat om narco-gangs en gevangenisopstanden. De gevangenis is hier te vol en moeten 200 mensen verplaatst waar de drugsbendes het niet mee eens zijn. Er zijn een 5-tal politiemensen doodgeschoten en zijn autobommen ontploft. Maar wij zitten heel veilig in de werkplaats…. De avondklok geldt voor Guayas en el Esmeralda van 21 – 5 uur voor de komende periode tot 15 december. Al met al duurt de reparatie langer dan verwacht, er worden nog bevriende lassers ingehuurd voor het betere laswerk. Maar na een volle week bij de garage gebivakkeerd te hebben is de auto weer helemaal klaar en kunnen we op pad.
We besluiten terug te gaan naar de benzinepomp waar we eerder hebben gestaan, nadat we nog wat boodschappen hebben gedaan bij de El Dorado shopping mall. Als we bij daar aankomen herkent de meneer ons, maar duidt meteen dat we er niet kunnen staan. Het hele benzinestation wordt voor publiek afgesloten en hij is bezig met de ‘peligro’ linten om alles af te zetten. Hij laat ons een filmpje op zijn telefoon zien van een bomexplosie hier, net gebeurd. We hadden niet gedacht dat we nog last zouden krijgen van de onlusten hier, maar zijn nu ineens toch heel dicht bij. En het blijkt dat benzinestations doelwit zijn van de drugsbendes die tegen de verhuizing van 200 gevangenen zijn. En volgens de nieuwsberichten hebben de bendes de controle in handen van de gevangenis in Guayaquil (en blijkbaar niet die van Catacunga waar ze naar toe moeten).

Met Andres van de garage hebben we afgesproken dat we de auto bij hem mogen parkeren als wij naar de Galápagos gaan. We krijgen zelfs de sleutel van de garage, want we komen op een zondag terug en dan is er niemand.
Galápagos: we hebben een cruise geboekt met El Angelito via Bruna in hun kantoor in Quito ‘Cometa-travel’. Het is een familiebedrijf met een boot voor 16 passagiers. We gaan van 6 tm 13 november op CRUISE!! We hebben er lang over nagedacht maar uiteindelijk toch besloten het te gaan doen. Het is een ‘once in a lifetime’ ervaring. Ver boven budget, maar oh wat is het prachtig. Onze gids is de Zwitserse Maja die al meer dan 30 jaar hier woont en werkt. De dagen zijn strak georganiseerd met heel veel prachtige plekken waar we ofwel wandelen, ofwel snorkelen en waar Maja ons vertelt over de bijzonderheden. Hoe elk eiland een hele eigen populatie dieren heeft die zich zo ontwikkeld hebben dat ze goed aangepast zijn aan de schaarse vegetatie op dit specifieke eiland. Zo zien we denk ik wel 10 verschillende vinken (van de 18 soorten die hier op de Galápagos voorkomen). De snavel en grootte aangepast aan het voedsel wat hier voorhanden is. Ook de marine-iguana's en land-iguana's en natuurlijk nog heel veel meer. Eindelijk hebben we nu ook de blue-footed en de red-footed boobies gezien. Gewoon te veel om op te noemen. Maar hierbij wel een impressie in de vorm van foto’s.....

Al met al hebben we een fantastische tijd aan boord én met de medepassagiers. Een absolute aanrader voor iedereen die de Galapagos- eilanden wil ervaren.
(filmpje/slideshow : filmpjes Ecuador)
We slapen nog een nachtje in de garage in Guayaquil en dan zijn we weer op onszelf. We moeten er echt even van bijkomen en genieten van weer eens lekker in het wild kamperen. We rijden vanaf hier de bergen in. Cloud forest….en het is in een dikke mist dat we het grootste deel van de stijging hebben gereden. Maar dan komen we uiteindelijk boven de bewolking uit en hebben we wat uitzichten. We willen niet ineens naar de 4000 m van het Cajas NP dus zoeken onderweg op 2500m langs de weg een plek om te overnachten en te acclimatiseren. Er komt nog een boertje langs om eens te informeren of we passanten zijn en hij  kijkt eens binnen in ons Kempertje. Vrachtwagenchauffeurs toeteren en zwaaien vaak in het voorbijgaan. En zo komen we langzaam maar zeker weer een beetje bij van onze tocht naar de Galapagos. Het was fantastisch maar ook vermoeiend. Het is fijn om weer ons eigen bedoeninkje te hebben. Maar we missen de lekkere snacks wel een beetje…
Cajas NP. We doen een mooie, en door de hoogte ook best zware, wandeling door dit Nationale Park. Tijdens de wandeling ontmoeten we de nederlandse Doreen en we wandelen gezellig samen verder. En we besluiten samen wat te gaan eten in Cuenca deze avond. Gezellig.

voor de route tot nu toe en de kml-files: contact

Van de kust via het binnenland, door de bergen, opnieuw naar de kust en de sechura (kust)woestijn. En om het af te leren nog één keer de slingerweggetjes door de bergen om vervolgens de grens met Ecuador over te steken.
Noord Peru is zeker de moeite waard als je er de tijd voor neemt. We horen van de meeste reizigers dat ze zo snel mogelijk dit gebied via de Panamericana willen doorkruisen omdat het zo saai zou zijn. Maar als je de grote doorgaande weg verlaat is ook dit een heel gevarieerd gebied in Peru.

We zijn verder gegaan langs de kust om zo op prachtige plekjes strandwandelingen te kunnen maken. We rijden via kleine vissersdorpjes als Puerto Malabrigo met een wel erg krakkemikkige pier, en Puemape waar we op de rotsen aan het strand kunnen overnachten. Het is fris hier aan de kust. De zon is maar heel even in staat om de sluierbewolking te doorbreken overdag en de wind is hard. Maar het is heerlijk om aan de stille oceaan te staan.

En dan gaan we het binnenland weer in. Even een citaat uit ons dagboek: “De dag begon zo mooi. Overnacht op een daalders plekje. Zelfs gedacht aan het checken van het oliepeil van de auto. En het is een prachtige dag. De rit naar Cajamarca bleek langer dan verwacht door alle bochten en dorpjes met hun bulten. Onderweg nog ergens koffie gedronken onder een mangoboom. Mango's gekocht bij een dame langs de kant van de weg. En uiteindelijk de drukke stad Cajamarca ingereden. Keurig dicht bij de plaza geparkeerd om vervolgens wat door het stadje te wandelen. De plaza zag er mooi uit, met een heel erg druk bewerkte buitenkant van de kathedraal. Vervolgens naar de markt om daar de groentes enzo te kopen voor oa een lekkere salade. We besluiten ook bij een van de stalletjes op de markt te gaan lunchen. Allebei een overheerlijke jugo. Klaas had aardbei met melk en ik blauwe bessen met melk. En daar bij warme papas relleñas. Lekker. We lopen nog door wat straatjes en gaan dan de auto weer opzoeken. Op naar de Tottus. Daar de rest van de boodschappen gehaald.
Het idee was om naar het dorpje Llacanora te rijden omdat we daar een mooie wandeling naar twee watervallen zouden kunnen maken. Poging 1 om daar te komen mislukt omdat het weggetje is volgegooid met een bult modder en dus geblokkeerd is. Balen. Dan rijden we om, terug via Cajamarca. Het dorpje is best leuk, maar er is nergens een plekje om te kunnen overnachten. Balen.
Dan maar weer terug naar de ‘grote’ weg richting Kuelap. We kijken overal en vinden uiteindelijk een bereikbaar plekje in een weiland aan de kant van de weg. Het is al bijna donker. Allebei stront chagrijnig.”

Na een nachtje slapen ziet de wereld er weer vrolijker uit en we gaan verder via Polloc, waar we een volledig met mozaïeken ingelegde kerk bezoeken om vervolgens de smalle bergweggetjes op te zoeken. Soms met samengeknepen billen. Het gevaar zit hem niet in het rijden op het weggetje zelf, maar wat als je een auto of zelfs een vrachtwagen tegenkomt? Het weggetje, de PE8b, lijkt wel vastgeplakt aan de flanken van de berg. De afgronden zijn diep en de weg bij tijden net breed genoeg voor ons. En dan is er ook nog relatief veel verkeer. Het is eerst nog wat stijgen tot boven de 3000m om vervolgens af te dalen naar het dal van Balsas op 900m. Daarna wordt de weg zo rustig dat Klaas zich afvraagt of de weg niet ergens afgezet is verderop. We komen al een hele tijd  niets meer tegen. Als we door een dorpje van 2 huizen rijden roept de mevrouw die buiten bezig is met de was iets naar ons. Een groet waarschijnlijk, maar echt verstaanbaar is het niet. Klaas denkt even dat ze misschien zegt dat de weg is geblokkeerd…Maar uiteindelijk komen we toch een tegenligger tegen.

Opnieuw omhoog langs de bergwanden, nu naar de pas Calla Calla op 3600m. vandaar is het weer afdalen geblazen. En langzaam wordt het dal iets breder. Ook zien we nu met bomen begroeide berghellingen. Dat moet ook wel een keer want we naderen het gebied waar de Chachapoyas hebben geleefd, de vroegere bewoners van de cloud forest. De Inca's hebben ze indertijd verjaagd en uiteindelijk zijn ze helemaal uitgestorven als gevolg van de door de Spanjaarden meegebrachte ziektes. Om toch iets van deze oude cultuur mee te krijgen bezoeken we het museum in Leymebamba. Dat is absoluut interessant. De Chachapoyas zijn volgens de overleveringen van de Spanjaarden een bevolking van lange, blonde mensen waarvan tot op de dag van vandaag nog niet ontdekt is waar ze vandaan komen. We ontmoeten er de archeologe en baas van het museum. Ze is ooit nog minister van cultuur  geweest in Peru. Zij kan ons veel vertellen. En we treffen er de Belgische medereizigers Bart en Crystel die ons al een paar keer hebben zien rijden terwijl zij met een collectivo ons voorbij zijn gescheurd. Erg leuk, want veel medereizigers komen we niet tegen.

We proberen nog naar een archeologische site dichtbij te wandelen, maar het pad wordt zo verschikkelijk steil en glibberig dat we het opgeven. Op de terugweg komen we een local te paard tegen. Hij zegt tegen ons dat we met een paard hadden moeten gaan. Veel beter. Als ik tegen hem zeg dat Klaas mijn paard is moet hij vreselijk lachen.

En dan gaan we verder over de PE8B naar Yerbabuena. Daar kopen we nog een paar van die platte andes-broodjes en gaan vervolgens de onverharde weg op richting San Bartolo. Daar parkeren we de auto op de plaza. Terwijl we de koffie aan het zetten zijn worden we al gewenkt door een jongedame die de tickets verkoopt voor Revash. We mogen ook hier voor de gereduceerde ‘ouderenprijs’. Na de koffie pakken we in: broodjes en chocola voor onderweg, evenals water en de regenpakken. We lopen tenslotte door het cloud forest en de kans op regen is zeker aanwezig. Het pad is helemaal met stenen belegd tot we bij het begin zijn van het pad langs de klif. We zien de burial-sites al. Het zijn een soort van huisjes die in de rotswand zijn gemaakt. Daar brachten de chachapoyas hun doden naar toe. Het is een bijzondere plek.  En de doden hebben een prachtig uitzicht over de vallei van de Utcubamba.

Ons doel hier in deze contreien was een bezoek aan Kuelap, een ommuurde nederzetting in de bergen, in het zuidelijk deel van regio Amazonas. Gebouwd door de Chachapoyas-cultuur in de 6e eeuw. Op de officiele site van de Peruaanse overheid staat dat het geopend is, maar van de archeologe in Leymebamba hebben we al gehoord dat dat niet het geval is. Als gevolg van een land-slide is de boel gesloten. We kunnen er wel naartoe, maar niet naar binnen. We zijn in de buurt dus we gaan met de cable-car naar boven en lopen een stuk rond het complex en kunnen een deel van de muur zien, evenals een replica van woning. Toch leuk.

En dan op naar een hoogste waterval in Peru, de Gocta-waterval. Het water valt er meer dan 700 meter in twee ‘verdiepingen’.

We gaan naar Chiclayo voor de boodschappen bij de Tottus. Een rit met veel vertragingen omdat ze met de weg bezig zijn. Als gevolg van wateroverlast zijn delen van de weg weggezakt of in de rivier verdwenen.  Veel stukken ‘solo carril’ met soms iemand die het verkeer regelt. Maar het lukt om de Tottus te bereiken. Klaas mag ons weer Chiclayo inrijden. Een onmogelijke stad met veel verkeer. En dan weer de stad uit zien te komen. Was ook nog een dingetje. Klaas rijdt net zo makkelijk tegen het verkeer in om zo naar links te kunnen gaan. Hij zag dat anderen ook doen….het gevolg was dat we via allerlei kleine weggetjes via wat ooit een nieuwbouwwijk moet gaan worden terug op de weg naar Pimentel zijn gekomen.
Daar vinden we al snel een parkeerplaats. De dame die daar verantwoordelijk voor is loodste ons naar een plek naast het casino. Hier mogen we ook overnachten.

En dan naar het strand!!! Het is helemaal veranderd. 13 jaar geleden was het een vissersdorp met een verlopen pier waar je met gevaar voor eigen leven op kon. Nu is het toch wel een badplaats geworden. De pier is gerenoveerd en je moet ervoor betalen als je erop wilt. Er zijn zelfs een paar souvenir-winkeltjes op de pier en een fotocollectie van de pier in het verleden. Maar leuk om er te zijn. Ook de cormoranten en de pelikanen zijn er nog. Maar we zien niet rond 3 uur de vissers terug komen op hun totora-bootjes met de gevangen vissen.
We rijden nog wat verder langs de kust, via het meest westelijke punt van Zuid Amerika, door het gebied waar de Petro-Peru het land en de oceaan heeft volgebouwd met ja-knikkers en olieplatforms.  En terwijl op een kite-surferstrand overnachten is er om half 4 ’s nachts een grote aardbeving (5.8 op de schaal van Richter) op zo’n 20 km ten zuiden van waar we staan. Klaas is er wakker van geworden en dacht dat het van de wind kwam…..

Vervolgens besluiten we ons Peru avontuur in stijl af te sluiten door nog één keer de billenknijpende bergweggetjes op te zoeken en de ruta PE3N verder te gaan rijden naar het noorden. de PE3N die in totaal 1957.3km lang schijnt te zijn volgens internet (maar de kilometerpaaltjes lopen tot net iets meer dan 2000km) Af en toe is het best spannend op deze smalle weggetjes. Al meteen in het begin komen we een vrachtwagen tegen die te breed is en ondanks dat we omhoog rijden en dusvoorrang hebben, gaan we toch iets achteruit. Het gaat goed, maar het is spannend.
Na eerst een hele tijd door dry-forest te rijden komen we na een pas van ca 2800m ineens in een veel groener gebied. Hier ineens weer bromelias in de bomen en het is groen. Echte bomen met bladeren en zonder stekels. We passeren allemaal kleine dorpjes. Opvallend  is ook hier dat veel van de vrouwelijke bergbevolking al wandelend om hun vee (schapen/geiten/koeien) te verplaatsen ondertussen rustig aan het breien is of garens twijnen. Hoe ze dat toch doen is me een raadsel. Het ziet er vrij eenvoudig uit, maar toch… dat twijnen doen ze met een stokje en wat draaien. De route is prachtig.

Overal kleine dorpjes en af en toe komen we in een groter stadje met een meer regionale functie. Zo lukt het ons om zowel in Huancabamba als in Ayabaca wel gemakkelijk het stadje in te rijden, maar er bijna niet meer uit te komen. Overal is de doorgaande route geblokkeerd. De ene keer door een vrachtwagen, de andere keer doordat er markt is op de alle straten. Als ik dan een tuktuk-bestuurder vraag hoe we in godsnaam door dit stadje moeten komen, moet ie wel gniffelen. We moeten helemaal terug naar het begin van het stadje om daar een kleine weggetje omhoog te nemen en zo rond het stadje te rijden.

Klaas heeft al die smalle bergweggetjes gereden, hij heeft minder last van die afgronden dan ik. Maar nu we de grens van Ecuador naderen kan ik gelukkig ook weer eens rijden. Nog even onze laatste Soles opmaken in de grensplaats Suyo en dan op naar het volgende land. We hebben genoten van Peru, ook van de minder toeristische delen.

voor de route tot nu toe en de kml-files zie:contact

Van Ayacucho in de Andes, via het centrale amazone-bekken, opnieuw door de Andes om langs de oudst bekende stad Caral opnieuw de Andes in te gaan. Tussen twee bergketens door om dan af te dalen naar de kust van de stille oceaan. Er zijn snellere routes denkbaar van Ayacucho naar Huanchaco, maar snelheid is niet waar het ons om gaat.
We rijden deze keer veel kleine bergwegen en we leren onze schroom te overwinnen en toeteren nu al net zo enthousiast en veelvuldig en vaak ook overbodig als de Peruanen zelf. We passen ons aan ;-))

We verlaten Ayacucho op een zondagochtend in de hoop dat het nog rustig is in de stad en haar smalle steile straatjes. Dat klopt en we kunnen vrij vlot de nationale weg PE3S weer oppakken naar het noorden. We kronkelen wat af en zijn blij dat we ’s nachts weer in ons eigen bedje kunnen slapen na de paar nachten in een hobbelig hotelbed (waar de lakens steeds wegraken en de dekens te zwaar zijn) in Ayacucho. We kunnen kiezen of we de lage route langs de rivier gaan rijden of de parallel route PE3SM die hoog door de bergen gaat. We kiezen voor de laatste optie. Ook omdat volgens de info die we hebben de weg  helemaal verhard zou zijn. Het is een heel steile 1-baans weg waar toch zo nu en dan het asfalt ontbreekt. Maar prachtig om te rijden met fantastische uitzichten, ook al is het smal met hele diepe afgronden.

We rijden naar Huancayo om daar weer eens groot boodschappen te doen. Het is een chaos stad, en veel groter dan gedacht. Het hele gebied daar is verstedelijkt. En superdruk als we dan eindelijk de echte stad binnen rijden. Klaas wurmt zich er als een echte Peruaan doorheen en krijgt steeds meer plezier in het toeteren. Er wordt zelfs tegen rode stoplichten getoeterd, alsof dat iets gaat uitmaken. De grote PE3S slingert zich door de stad en is daar op veel plekken 4 a 6 baans. Maar de Peruanen denken daarvan dat het ook kan dubbelen zo ongeveer. Maar het gaat daardoor ook super langzaam.

Zelfs op 3800m hoogte is het dakraam ‘s nachts alweer bevroren en we staan nog in de schaduw van de berg als we opstaan. We gaan de hoogte in vandaag. We hebben afgesproken met een Nederlands stel waarmee we via een app groep contact hebben. Ik maak me er wel een beetje zorgen over of dat goed zal gaan. En onderweg naar de afgesproken plek, een meer op 4100 m hoogte, kijken we vooral ook naar alternatieve plekken om  eventueel naar terug te keren. Zo gaan we bij een kerkje en een voetbalveld koffie drinken. Ook een mooie plek om evt te gaan overnachten. Iets verderop op 3850 is opnieuw een kerkje waar we zouden kunnen staan. We hebben een plan B en C. Gelukkig.
We zorgen ervoor dat we op tijd op de afgesproken plek zijn zodat er genoeg tijd is om te ondervinden of het goed zal gaan. En om dan evt nog met licht terug te kunnen rijden naar de alternatieve plekken. Het is een mooie route en de PE3S/N is hier in super conditie. Daar waar de PE3S nogal eens last had van ‘falla geologica’, een soort geologisch falen (ingezakte wegdelen), is de noordelijke variant voorzien van mooi glad asfalt zonder rare deuken en bulten. Dat schiet enorm op. Het allerlaatste stukje is een stukje ripio. Het stuk waar we naar het meer rijden. Het is eigenlijk een soort combi van moerasland en meer. Dus veel vogels, vooral ook weer flamingo’s. en we zien hier op hoogte weer grote kuddes guanaco’s. en natuurlijk van die schetige alpaca’s, naast de gebruikelijke schapen en koeien.  We zijn al rond 12 -en bij de mirador op 4100 m. hijgen en puffen hier. Maar wel mooi. Jimi en Lara komen rond een uur of 4 aan. Ze blijken bovendien ook nog uit Groningen te komen. Bijna buren dus.

Alles is weer stevig bevroren als we opstaan. En we hebben allebei heel slecht geslapen op deze hoogte. Het was gezellig om weer eens reizigers te treffen, maar na de gezamenlijke koffie willen wij er snel vandoor om wat warmte en meer zuurstof op te zoeken. We dalen af naar wat ze hier de Selva Central noemen, het centrale Amazonebekken van Peru. We vinden op 1440m hoogte een parkeerplek bij een waterval waar we besluiten te overnachten. We zijn te moe om het hier verder te ontdekken. Eerst wat bijslapen. En…om 5 uur in een T-shirt een biertje drinken, dat kan weer op deze hoogte..

Ook dit gebied is prachtig.  We zijn weer in het oerwoud en de geluiden van het oerwoud zijn bijna oorverdovend zo tegen de avond. Maar een aap hebben we nog niet gezien. We slapen weer met het dakraam helemaal open. Wat een enorme verschillen hier in temperaturen.

We rijden opnieuw prachtige routes over smalle wegen die langs rivieren zijn aangelegd. En dan komen we ineens in een gebied met voor Peru a-typische straten en huizen. Overal Duitse opschriften. We zijn in Oxabamba aangekomen. In het dorp Pozuzo hebben ze van de Duits/Oostenrijkse afkomst een verdienmodel gemaakt. Een hele horde Peruaanse toeristen maken selfies bij de toegangspoort naar Pozuzo. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze verkleed gaan in een dirndl jurkje en lederhosen. Heel apart. Het geheel ademt een Zuid-Duitse sfeer uit. Beieren/Tirol. Volgens het opschrift op de toegangspoort de enige Oostenrijks/Duitse kolonie in de wereld. Maar we hebben nergens iemand ontdekt die ook nog Duits spreekt. In de winkeltjes zijn ze wel nieuwsgierig waar wij vandaan komen. Van het buurland van Duitsland zeggen we ze.

We rijden de PE5NA verder noordwaarts over de onverharde smalle bergweg. Het is mooi, maar af en toe ook best een beetje spannend. Zeker als het later ook nog eens begint te regenen. Sommige stukjes weg zien eruit alsof ze niet al te veel water kunnen verdragen voor ze instorten en in de rivier terecht gaan komen. Maar het is een mooie tocht door de Selva Central. Ook al zien we weinig dieren, zelfs weinig vogels. In Codo de Pozuzo doen we wat boodschappen. De dame heeft veel verschillende groentes en fruit en we proberen wat nieuwe dingen uit. De namen ben ik allang weer vergeten. We hebben heel wat bekijks en zelfs de politieagenten komen juist bij deze winkel schuilen voor de regen en kijken ondertussen belangstellend wat we allemaal kopen. Vanaf dit dorp is het landschap ineens volledig veranderd. Het is vlak en landbouwgrond. En Codo noemt zichzelf dan ook de landbouw hoofdstad van het land.

Na een weekje oerwoud en laagland wordt het tijd om weer wat hoogte op te zoeken. Op naar Huaraz, maar wel via een omweg om slechte wegen te vermijden en eindeloze wegwerkzaamheden met grote delen van de dag afgesloten wegen te omzeilen. Het is een eindeloze klim en we rijden heel wat vrachtwagentreintjes voorbij. Af en toe zien we wat onverantwoorde inhaalpogingen. Ook al moet af en toe een tegenligger vol in de remmen of zelfs half van de weg. Al met al klimmen we tot zo’n 4800 meter. Dat is goed te voelen. Mijn hoofd begint al weer erg zwaar aan te voelen. We passeren de abra Antajirca op zo’n 4800m en vervolgens komen we langs een hele hoop meertjes en vooral ook een enorm mijnbouw-gebied. Als we dat later opzoeken blijkt het van een canadees mijnbouwbedrijf te zijn. Dit tot groot verdriet van de mensen die hier wonen omdat de meren en rivieren vervuild worden en grond van indegenas is onteigend.

Aan de kust is de vindplaats van de eerst bekende stad, 5000 jaar oud, Caral. Archeologen zijn er lyrisch over omdat het inzicht geeft in het ontstaan van onze civilisatie. Waarom zijn steden ontstaan. Waar altijd werd gedacht dat verdediging en oorlogvoering de aanleiding is geweest tot het stichten van een stad blijkt uit deze archeologische site dat handel de echte drijfveer is geweest. Het verhaal is inderdaad heel interessant. Maar eigenlijk zien wij vooral brokstukken stenen en half uitgegraven piramides.

Dan de weg naar Conocoche op. Ook een prachtige weg die zich omhoog slingert naar 4100m. De weg die we in 2009 met de fiets zijn afgedaald. We herkennen het landschap, maar niet echt de weg. Als we in Conocoche aankomen, herkennen we natuurlijk het meer. Maar het restaurantje waar we ooit de trucha (forel) met de uit het flesje spuitende cola hebben genuttigd herkennen we niet meer. Sowieso is het dorp ineens veel groter geworden. Met heel veel restaurantjes en nog meer winkeltjes waar je de lokale kaas etc kan kopen. En omdat we de hoogte nog steeds goed kunnen verdragen besluiten we door te rijden naar Huaraz op 3100m. Op de plaza is soort voorstelling van allerlei dans groepen die zich presenteren aan de hotemetoten van de stad. En omdat het een toeristische stad is zijn er leuke restaurantjes en koffietentjes. We gaan Klaas zijn verjaardag hier vieren. Met een etentje bij een indiaas restaurant.

We doen nu een stuk wat we ook gefietst hebben in 2009, in tegenovergestelde richting. Met rechts de cordillera blanca en links de cordillera negra. Twee grote bergketens in de Andes. Maar eerst nog even vanuit Caraz naar het PN Huascaran en de meren.

En vervolgens door de Cañon de Pato, de eendenkloof verder afdalend. Prachtig!! Ooit gefietst, nu met de auto door de kloof en haar ontelbare tunnels langs de Río Santa. Af en toe raken beide bergketens elkaar haast. Het blijft indrukwekkend.

En we gaan verder noordwaards over de PE3N. We komen door allerlei dorpjes. Soms is het erg onhelder hoe de weg dan verder gaat in zo’n dorp. En als ik dan vraag naar de ruta 3, dan kijken ze me allemaal raar aan. Ze hebben geen idee dat dat deze weg een wegnummer heeft. Wel weten ze hoe de weg naar een volgend dorp gaat. Maar die namen onthouden……;-))
Als we in 1 van de vele dorpjes komen is de doorgaande route afgesloten en moeten we een desvio. Steil naar beneden en vervolgens rijden we volledig een verkeerde kant op. We komen een auto tegen waarmee gemanouvreerd moet worden om elkaar te kunnen passeren en de bestuurder vraagt waar we naar toe willen. Als ik zeg dat we terug naar de Ruta 3 willen heeft ook hij geen idee waar dat is. Maar we zien ergens boven toch auto’s rijden en er is een zijpad die kant op . Hmm. Klaas gaat het zijpad oplopen. Daar is een man op het veld aan het werk en zegt dat dit pad weer bij de doorgaande ‘weg’uitkomt. Dus dat doen we. Het is nog even zoeken of we dwars over het voetbalveld moeten rijden of toch erlangs. Maar het lukt en we kunnen verder. Sommige dorpen zijn wel vreemd. Zo komen we in een ander dorp waar Osmand ons rechtdoor wil laten rijden. Dat kan niet , er staat een hek voor en is alleen voor brommers en voetgangers. Toch is de weg na het hek  een stuk mooier met betonplaten. Wij moeten slingerend over een smal pad naar het dorp.

Het is nog een paar dagen slingeren over smalle onverharde hobbelwegen, maar dan gaan we toch op naar Trujillo over een prachtig geasfalteerde weg. We dalen af door het dal van de Moche, de rivier die de naam heeft gegeven aan de vroegere beschaving van de Moche hier. (of omgekeerd). We rijden door een gebied met allemaal diverse tuinbouwgrond. Varierend van een hele hoop stukjes land met ananassen, groentes, fruitbomen en naarmate verder het dal inrijden en het dal breder wordt ook suikerriet. En de zeemist natuurlijk, de Garua. Van Trujillo herkennen we eigenlijk niks, maar Huanchaco aan de kust daarentegen wel. We herkennen het hotelletje waar we indertijd hebben geslapen. Ook de pier herkennen we. En het vegetarische restaurant van een nederlandse eigenaar. Daar gaan we eten!! Gezellig en lekker, en we ontmoeten er ook nog de nederlandse Danielle die hier al langere tijd verblijft. Haar beoogde drie weken zijn uitgegroeid tot maanden ;-))
De archeologische site Chan Chan, overblijfselen van de culturen van de Chimu en en Moche (pré-inca) en de tempels van de zon en maan  laten we voor wat het is. Die hebben we in 2009 met gids bezocht. Interessant, maar ook daarvoor geld: het verhaal van die oude culturen is interesssant, maar de stenen voor ons toch wat minder.  Wij genieten van de oceaan, de pelikanen, de vissers op de van totora-riet gemaakte caballito-bootjes, en we kunnen de zon weer eens in de zee zien zakken.

voor de route tot nu toe: contact
daar zijn eveneens de kml-files te vinden met de exacte route.

28 juli rijden we Peru binnen. Het blijkt een feestdag te zijn, de dag dat Peru zich 201 jaar geleden heeft ontdaan van de Spaanse overheersing. Dat heeft wat consequenties voor de grensovergang. Het is er superdruk en we moeten lang wachten. Als we een volgende dag verder rijden worden we gestopt bij een  controlepost van zowel de migraciones als van de fito-controle. We hadden geen groente/fruit vanuit Brazilië mogen meenemen, en dat hebben we duidelijk wel. De meneer wil de kaas, ham en paprika’s  al in een zak doen om mee te nemen. Maar ik stop hem en zeg dat we er wel een soep of zoiets van koken. Dat is oké. En eigenlijk vindt hij het geloof ik wel heel grappig. Hij komt met z’n telefoon terug om fotootjes te maken van onze kookactie. Hij vind het het ‘tranquilo’ dat we het zo doen. Wij hebben er nog nooit van gehoord dat we geen groente/fruit mee mogen nemen het land in, maar ik krijg een hele hoop foldertjes van de meneer waar ze waarschuwen voor diverse larven die in m.n. citrusvruchten en cacaobonen zitten. In Brazilië wordt erg ruimhartig met insecticiden gewerkt en daarmee zijn er nogal wat beestjes resistent geworden. Hier propageren ze insecticiden-loze landbouw. Dus ja, het is  begrijpelijk.
Als het gekookt is gaan we verder. Nog wel stiekem een paar mango’s en paprika's verstopt ;-))

Dan eerst naar Puerto Maldonado. We moeten de verzekering van de auto nog regelen en aan de grens kan het niet meer. Ook willen we een lokaal sim kaartje kopen. En dan kunnen we eindelijk richting de bergen, ook al is het niet meer zo klam warm als in Brazilië. De 1e paar honderd km’s in Peru is het nog vlak, we rijden zo tussen de 250en 350 m hoogte. Na Mazuko gaan we langzamerhand klimmen. Maar nog duurt het 60km voor we de 800m hoogtelijn passeren. Daarna gaan we snel de hoogte in. We passeren eindeloos veel kleine dorpjes, elk met hun eigen lomadas (enorme verkeersdrempels). Tegen drie uur zijn we op 2100 m hoogte, en gaan we op zoek naar een overnachtings plekje. Heerlijk koel is het hier, de sokken zijn er weer bij aan, evenals een extra T-shirt.

Voor het eerst in lange tijd hoeven we ons niet te verschuilen voor de zon. We doen het lekker rustig aan, want we gaan maar een klein stukje rijden om langzaam aan de hoogte te wennen. Dus doen we nog een tweede kopje koffie. Ik was nog even een onderbroek en shirt in de rivier. En dan gaan we richting de baños (warm water baden) die leuk zouden zijn en op een hoogte van ca 3000m liggen. Als we daar aankomen blijkt er helemaal geen parkeergelegenheid te zijn. Ja, langs de kant van de weg. Maar niet om te overnachten. Niet getreurd, dan rijden we door naar het dorp waar we bij de kerk zouden kunnen staan. Maar alle toegangswegen zijn afgezet ivm de zondagsmarkt. We rijden nog even door naar een grifo (benzinepomp), maar daar staat duidelijk dat je er niet 24 uur mag parkeren. Niet overnachten. We hebben onderweg nog een paar plekken gezien bij een brug. Misschien is dat dan iets. Maar we gaan eerst nog in het dorp kijken bij de markt en alle bedrijvigheid. Prachtig. Mooie kleurrijke mensen. En er is zelfs nog een bruiloft of zoiets gaande. We kopen wat fruit bij een dame en we zitten een tijdje op de plaza te kijken naar het schouwspel om ons heen.

Dan rijden we terug naar een plekje bij een brug die iets lager ligt, nl op 2700m. We zien een opgang naar een weilandje waar we kunnen staan. We liggen wat siësta te houden en te wennen aan de hoogte. De schapen komen poolshoogte nemen en zitten bijna in de Kemper. Op een gegeven moment komt er een vrachtwagentje het weilandje in rijden. Iedereen vind het wel oké dat we hier staan. De mannen gaan afdalen en op zoek naar een van de koeien die blijkbaar met de vrachtwagen afgevoerd moet worden. Ze zwaaien vrolijk ter afscheid.

We zijn er allebei heel blij om dat we die klamme warme deken van de amazone achter ons hebben gelaten. Ook al is de hoogte ook weer even wennen. En als de zon achter de bergen is verdwenen is het ook meteen behoorlijk koud.

We twijfelen even, maar besluiten toch om de tocht over de pas van  bijna 4800 m te wagen. Daarna kunnen we niet lager dan zo’n 3100 m komen om ergens een slaapplek te vinden. Maar het ging zo goed op 2700m dat we het wel aandurven. Het is een prachtige tocht en we zien onze eerste lama’s in de wei weer. De eerste pas van 4800 m is al na zo’n 30 km. Daarna is het langzaam afdalen om vervolgens nog eens een pas van boven de 4000m over te gaan. Onderweg doen we nog ergens een boodschapje en we tanken nog ergens. En dan zijn we in Urcos waar we bij een verlaten benzinestation gaan overnachten. We voelen de hoogte allebei al wel aardig, maar in eerste instantie gaat het nog redelijk goed. Maar na verloop van tijd ga ik me steeds beroerder voelen. Maar we kunnen nu niet afdalen. Er is niks lagers. Dat wordt afzien en kotsen. Klaas is er iets beter aan toe, maar dat houdt ook niet over.

Om op dezelfde hoogte te blijven kiezen we ervoor om via Pisac te rijden. Een toeristisch stadje in de ‘valle sagrado’, de sacred valley. We lopen wat door het stadje voor de toeristenbussen de stad bereiken en zoeken vervolgens een mooie plek met uitzicht op de terrasbouw die onderdeel uitmaakt van de archeologische site hier.

En dan kronkelen we de weg naar Cusco. Prachtige uitzichten onderweg. En we rijden langs een aantal archeologische sites tot we bij Sachsaywaman zijn en dus bij de afslag naar de camping  Quinta Lala. Milly herkent ons niet meer van de kerst 2018, maar dat is niet zo vreemd. Er komen zoveel mensen langs hier. Er staan heel veel autos, maar er is maar 1 auto ‘bewoond’. De rest is er gestald.
Het is een prachtige dag en we gaan meteen het bed verschonen en de matrassen en kussens buiten te luchten leggen. Kunnen ze weer helemaal droog worden na ons klamme amazone avontuur.
Inmiddels heb ik ook contact met diverse mensen van Stg. El Fuego en heb ik een afspraak voor komende vrijdag met Antonella. Ik bel zelfs nog even met Marianela, de projectleider vanuit Nederland.
Afdalen naar de plaza lukt wel. We zitten op een terras en drinken chicha morada, een drankje gemaakt van zwarte mais. Best lekker, niet bijzonder. Het zit er heerlijk en we aanschouwen de toeristendrukte op het plein. We worden om de haverklap aangesproken door mensen die iets willen verkopen of waar we een foto van mogen maken (dames in klederdracht met een baby-lama op de arm). Supertoeristisch, maar wel leuk. Terug naar de camping die ca 300 m hoger ligt doen we met de taxi. Ik heb nog nooit zo vaak in een taxi gezeten als hier.

Verder gebruiken we Cusco vooral ook om de auto van nieuwe banden te voorzien en een grote beurt te laten geven. ook gaan we op zoek naar een broek voor Klaas…dat lukt goed. En een broek voor mij…dat is lastiger. De mensen hier zijn allemaal zo veel kleiner dus een broek met pijpen die verder dan de kuit reiken blijkt een zoektocht van 2 dagen te worden. En het is weer eens tijd voor een grote schoonmaak van de camper. Overal kleeft inmiddels van dat rode stof van Brazilië aan. Ook dat is een klus die we over een paar dagen uitsmeren.

Klaas zijn telefoon had kuren, dus ook daarvoor lijkt Cusco de plek om die te gaan vervangen. Maar dat heeft wat voeten in aarde gehad. De telefoon die we op de Mercado Paraíso hebben gekocht blijkt een miskoop. Met hulp van Paola, de dochter van Milly, gaan we terug naar de mercado. En met veel geduld en veel gedoe lukt het om een andere telefoon te krijgen. Leergeld betaald! Zonder Paola was zelfs dat niet gelukt.

We hebben vrijdagmiddag om 3:45 afgesproken met Antonella in de wijk Tica Tica bij het project van El Fuego (ik ben een voormalig bestuurslid) We kunnen het in eerst instantie niet vinden. Maar met wat hulp is het gelukt en is het een hartelijk weerzien en fantastisch om te zien hoe ze daar met de workshop bezig zijn. De engelse les hebben we jammergenoeg gemist. Antonella kan bijna niet ophouden met vertellen over het project en ik ga er een mooi verhaal van maken voor de nederlandse website en de nieuwsbrief.

Het is heerlijk om even op één plek te zijn na al die dagen veel kilometers rijden door Brazilie. Maar na 11 daggen Cusco is het toch ook wel weer genoeg. Het kriebelt weer. We willen weer op pad. Hoeft niet ver, maar wel weer even in beweging zijn. Zo vinden we dicht bij Cusco een prachtig plekje aan een meertje.

Een volgende plek is  een iOverlander plek die Heike en Peter op de site hebben gezet en waar ze heel erg enthousiast over zijn. Daar gaan we naar toe. Via een een smal, steil weggetje naar boven. Daar bereiken we een parkeerplek. Prachtig idd. Ver beneden ons ligt de Río Apurímac , één van de rivieren die later de amazone gaan vormen. De stenen formatie hier zou ooit het begin zijn geweest van een door de Inca’s te bouwen brug over het dal. Hier ontmoeten we Christian en zijn vrouw en 2 kinderen. Hij werkt hier in het ziekenhuis en zij geeft les op het Colegio. Het ziekenhuis bestaat bijna 15 jaar en is gestart door 2 mensen met een een droom: goede betaalbare gezondheidszorg beschikbaar maken voor de lokale (Quechua) bevolking. Inmiddels is het de grootste werkgever in het dorp Curahuasi. We worden van harte uitgenodigd bij het ziekenhuis langs te komen voor een rondleiding.

Het blijkt een enorm ziekenhuiscomplex te zijn. Als we 3x gevaccineerd zijn mogen we zo de tour doen. Christian haalt ons op bij de ingang en we beginnen met koffie in zijn werkruimte. Hij maakt protheses, handen, voeten etc. dat soort van dingen. Een collega van hem is op bezoek en komt 2 weken mee helpen. Vervolgens krijgen we een rondleiding door het hele ziekenhuis. Ontmoeten ook de nederlandse echo-specialist John Lensink, die ik gister al even telefonisch heb gesproken. De grondleggers van dit geheel is een duits stel. De vrouw is kinderarts en ook met haar maken we kennis. De man, die chirurg is, maar nu vooral manager, is in Lima. Hij is een half jaar per jaar op pad om te netwerken, alles rondom douanes soepel te laten verlopen etc. ze hebben state af the art apparatuur. Het meeste is gedoneerd door de diverse bedrijven die dit soort apparatuur maken. Er gaan miljoenen om in dit ziekenhuis, en alles komt uit donaties. Alle buitenlandse artsen, ze worden missionarissen genoemd, werken gratis. Ze worden gesponsord door hun eigen kring vrienden en familie. Op deze manier kunnen ze de beste zorg leveren voor de armste mensen. Dat is hun motto. De peruanen die hier werken, ook een aanzienlijk  aantal, krijgt een fatsoenlijk loon betaald. www.diospi-suyana.de is de website. En dan blijkt dat ook het collegio van dezelfde organisatie is. Hiermee wordt het aantrekkelijker voor de missionarissen om met hun gezien naar hier te komen.
We sluiten ons bezoek hier af met een heerlijke gezamelijke lunch bij Christian thuis. Dit zijn van die bijzondere ontmoetingen die je dankbaar maken dat je in de gelegheid bent om te reizen.

Via de PE3s rijden we verder, het is een prachtige weg door de bergen. Nadat we zijn afgeslagen naar het noorden. We rijden rustig met zo’n 50km per uur door de bergen, heerlijk. Bij de Inca ruïne Curamba gaan we even kijken. Er is niemand behalve de man bij de entree. We moeten met naam en nummer op het papier. De voorlaatste entry was van 6 aug (11 dagen geleden), hij heeft het niet druk.

We vervolgen onze weg over de 3S richting Ayacucho. We kronkelen wat af en komen door een hele hoop kleinere en grotere dorpen. Elk met hun eigen lomada’s ofwel verkeersdrempels. Onze luchtvering is weer lek, dus dat is voorzichtig over de drempels. Prachtige route. En als we na dik 2,5 uur aan de koffie willen vinden we een parkeerplekje. Een mevrouw vraagt of we naar de estado municipal willen. Nou nee. Dan vertelt ze dat we het linker pad moeten nemen als we naar de rivier willen. Ik ga een lopend een rondje via de sportvelden en kom dan idd via dat linker pad terug bij de auto. We gaan lekker bij de rivier staan. We hebben geen afspraken, geen reserveringen of id. dus dat kan gewoon.
Prachtig plekje, beetje uit het zicht. De tarp wordt door Klaas uit de vergetelheid gehaald en creatief aan de auto bevestigd zodat we schaduw hebben. Het is nl hartstikke warm. Zo warm, dat we ook lekker gaan badderen in de rivier en wat kleren gaan wassen. Het is bijna te warm. Bijzonder hoe de temperaturen hier verschillen, deze ochtend was het dakraam nog bevroren en de trui die als extra isolatie om het dakraam zit was wit uitgeslagen van de vorst.
We zijn zelfs een beetje blij als de zon achter de bergen verdwijnt. We kunnen nog heerlijk buiten zitten, lekker windje erbij en een trigo-biertje. Ayacucho is er morgen ook nog wel.

In Ayacucho nemen we een hotelletje met WiFi. Tijd om weer eens een update op de site te zetten. En we gaan lekker eten bij ViaVia op de Plaza om te vieren dat we (meer dan) 1001 nachten in ons Kempertje hebben geslapen en ca 100.000 km op dit continent hebben gereden.

Veel kilometers over eindeloze wegen door Brazilië. Locals hebben ons enthousiast gemaakt voor de deelstaat Tocantins. We rijden dus noordwaarts en onze eerste stop is bij een balneario met warme bronnen. Het is een kleine oase in een verder saai landbouwgebied. Het ligt  bij het stadje Primavera do Leste. De naam klinkt zo gezellig, maar het is een vreselijk stadje. Helemaal volgeplempt met enorme bedrijven die allemaal iets te maken hebben met deze agro-businesses. Het ene gebouw/loods nog groter dan de ander en allemaal behangen met enorme reclameborden. En de weg (en alles daarnaast) staat vol met van de enorme vrachtwagens  voor bulkvervoer van mais, soja, suikerriet en of katoen.

We rijden door enorme maisvelden en later ook enorme katoenvelden. We doen een bakkie koffie aan de rand van een mais veld bij een bosje bamboe.
Het enige dorp dat we doorrijden is Novo Sao Joaquim. Een slaperig dorp waar we een ijsje scoren bij een sorveteria of zoiets.

We gaan verder naar Peixe, daar belooft de officiële toerisme site van Brasil zand strandjes aan de rio Tocantins.
De pontjes zijn er niet meer, alleen maar een bootje die voetgangers over zet. Ook de strandjes zijn er niet. Bij  de brug  en de afslag naar een airstrip vinden we een mooi plekje aan de rio Tocantins. Onder de bomen en we kunnen, met wat klimmen, het water in. Dat is weer heerlijk.

Op naar een van de attracties van Tocantins: Lagoa Japones. Prachtige blauwe meertjes waar je grotten in kan zwemmen. Best mooi en heel erg veel Braziliaanse toeristen. We zitten blijkbaar op de brazilian tourist trail ;-))

Op de osmand is ergens iets van de weg een bezienswaardigheid aangegeven, nl Pedra Furada: rots met een gat erin. Daar gaan we kijken. Blijkt dat de toertjes hier ook langs gaan. Het is een bijzonder landschap hier in de Cerrado met af en toe wat dikke bulten erin. En deze bult heeft ook nog wat gaten en er zitten heel veel bijen in. We betalen de toegangsprijs en we lopen het kleine rondje om de dikke bult.

En  dan rijden we door naar Ponte Alta. Daar is de 1e posto (benzinestation) niet echt een optie, maar de 2e is oké. Hier kunnen we staan, ook al is het in de brandende zon.
We eten een ijsje bij de overburen, een restaurantje. En gaan even siësta houden tot we gaar van de warmte zijn. Ik zie dat er een ook een praia (strand) is hier aan de rivier die door het dorp stroomt. Daar gaan we even naar toe. Even afkoelen in de snelstromende rivier. Wat jongelui doet stoer door op de brug te klimmen en daar vandaan het water in te springen. Aan de overkant van de rivier staat een clubje mannen in de rivier, de koelbox op de kant en ieder met een blikje in de hand. Lokaal vertier.

Op weg naar de volgende toeristische attractie: canyon sussuapara. Er blijken al 12 toer auto’s te staan. Het is verrassend en prachtig. In dit droge landschap ineens een ravijn waar het water naar beneden valt aan de ene kant. Vol met allemaal lange dunne boomwortels. Je kunt een 100tal meter de canyon inlopen door het water. Ook alle Brazilianen maken stapels foto’s en vooral selfies.
Dan door naar de volgende attractie de Cachoeira do lajeado. We verwachten weer veel ingehaald te worden door toer auto’s, maar dat gebeurt niet.We zijn helemaal alleen op deze weg. Na de afslag is het nog een paar km naar de waterval, maar het weggetje is compleet weggespoeld. Veel hobbels, gaten en los zand. De hilux trekt er rustig door. Bij de waterval staat nog 1 toerauto. We moeten een 20 meter naar beneden klauteren om aan de onderkant vd waterval te komen. Het lukt, maar wel zo lastig dat we het niet nog een keer willen doen.

De weg naar Jalapão wordt steeds slechter, veel kuilen,hobbels, gaten, los zand, wasbord. We doen max 10km per uur, en nog steeds alleen op de wereld. Tegen half drie komen we aan bij de brug over rio vermelho. We kunnen er prima staan, nadat we wat takken hebben afgezaagd. Er stopt gelijk ook een toerauto die even aan de ander kant vd brug komt kijken. Later komen er nog drie langs. Wij gaan lekker het water in. Het is diep en stroomt hard, maar we hebben een touw gespannen om te voorkomen dat we afdrijven, Heerlijk.

We hobbelen verder op de TO-255 die nog steeds niet echt goed is en het is allemaal in 4x4-laag rijden. Er komen ons een aantal toer-autootjes voorbij rijden en al om half tien hebben we meer auto's gezien dan gister sinds we deze weg ‘doen’.  In de loop van de dag zien we steeds meer van die toer-autootjes en als we bij de Rio Novo aankomen staan ze daar met z’n allen bij wat van die tentjes waar mensen in hangmatten liggen en artesania worden verkocht.
Wij zoeken een plekje waar we bij de rivier kunnen komen om af te koelen. Het is dan al midden overdag en dus lekker opgewarmd. De rivier is prachtig en het water stroomt als een dolle. We kunnen gelukkig een plekje vinden waar we veilig kunnen badderen.

Als we later onze siesta doen bij een restaurantje waar we kunnen overnachten,  komen ineens al die toer-autootjes hier ook parkeren. Wel meer dan 20 stuks. Ik word aangesproken door een mevrouw die met 2 zoons op pad is. Ze komen uit sao paulo en spreken best goed engels. Ze zijn zeer geinteresseerd in de auto, de reismogelijkheden, wat we van Brazilie vinden etc etc. Zij zijn met een toertje vanuit Palmas hier.
Als iedereen vertrokken is om de zonsondergang in de duinen te gaan zien gaan wij een biertje drinken op het terras. De wifi is ook weer te gebruiken… er komen nog een paar mensen met een auto aanzetten. Ze drinken ook een biertje en we raken in gesprek. Zij komen uit Minas Gerais (Ouro Branco) en zijn met de auto naar hier gekomen. Hij spreekt redelijk engels (is lawyer) en zij niet (is manager van een posto-benzinestation). Het is hun droom om ook te gaan reizen over de wereld. We showen de kemper. We vertellen van alles over onze reizen en vooral ook over wat wij in Brazilie hebben gezien/gedaan. Zij zijn bv nog nooit in de pantanal geweest en hebben het idee dat je daar alleen kan gaan vissen. Misschien dat ze dat ook nog eens gaan doen nu ze van ons hebben gehoord dat de pantanal echt veel meer te bieden heeft dan vissen. Zij vertellen ons welke fervedouros (bronnen) en watervallen zij het mooist hebben gevonden hier in Jalapao. Het zijn er nl ontelbaar veel, dus een voorselectie komt ons goed uit ;-))

De eerste Fervedouro die we bezoeken is fervedouro dos buritos. We hebben de bron/poel voor ons alleen, de toeristen van de 5 tourauto zitten te lunchen. Het is een poel van zo’n 5m doorsnee met fijn zand op de bodem. Door het zand komt op 1 plek het bronwater omhoog. Daardoor zakt je weg in het zand als je gaat staan, het is een soort drijfzand. Het zand trilt helemaal, ook dat hebben we nog nooit meegemaakt. Na 10min komt de volgende tourauto met toeristen, en gaan wij naar de volgende fervedouro 500m verderop. Ook daar hebben we de poel voor ons alleen. Deze is iets kleiner, en het water komt overal omhoog. Blijft vreemd en bijzonder.
Het gebied is mooi en er is meer water dan de droge omgeving steeds doet vermoeden. We kamperen ergens bij een riviertje en tegen de avond stopt er ineens een auto bij de brug. Er stapt iemand uit die enthousiast naar ons staat te zwaaien: het is de man van wie we een kaart van het gebied hebben gekregen bij het restaurant een paar dagen terug. Todo Bem? Jazeker todo bem. En hij gaat weer verder.

Wij doen nog een paar watervallen en bronnen en gaan dan op weg naar de hoofdstad Palmas. Een nieuwe stad die pas in 1985 is gebouwd. We hebben nl in onze mooie nieuwe voorruit al weer een dikke put door opspattende stenen. Nadat de ruit is gerepareerd gaan we op naar het centrum……maar wat is dat in een stad met alleen maar 6 baans wegen? We gaan naar het indegenas-park waar allerlei sporten beoefend kunnen worden. Nu gebeurt er niks. We lopen de stad in naar het centrale plein wat immens is en waar diverse gebouwen op staan. Ook een monument van het geodetische centrum van Brasil. Verder overheidsgebouwen, een theater, een kathedraal en een paleis. Niet erg gezellig dit plein. We zijn op zoek naar winkeltjes. We doen wat boodschappen en doen oa een diepte-investering in een electrische muggenmepper.

Vanuit de deelstaat Tocantins steken we over met een pontje naar de deelstaat Maranhao. Daar beginnen we met onze tocht over de BR 230, de beruchte trans amazonian highway.
We zijn nu wel echt in het amazone-gebied. Ergens zijn we van de Cerrado in het amazonegebied gekomen. De kleine kromme cerradoboompjes zijn verwisseld met de grote palmbomen en andere grotere boomsoorten. En natuurlijk de ontboste gebieden waar nu wat koeien ronddwalen. De luchtvochtigheid is hier ook beduidend hoger.

We rijden langs diverse zogenaamde terra indegenas, gebied toegewezen aan de oorspronkelijke bevolking. Zodra dan gebied begint aan de linkerkant van de weg zien we een groene muur van bomen en planten links. Rechts het open landschap van de door de immigranten ontboste gebieden. Gelukkig maar dat er best nog wel redelijk wat gebieden tot terra indigenas zijn bestempeld. Dat is het behoud van de amazone hopelijk.

In Medicilandia gaan we op zoek naar de cacao-fabriek. Vanaf zo’n 15 km voor deze plaats is er nog geen cacao boon te vinden, maar vanaf hier veel cacao-plantages. Niet hele grote. En de stad Medicilandia presenteert zich als de cacao- hoofdstad van het land. We gaan kijken bij een fabriekje, maar die blijkt gesloten. (het is ook zaterdag), maar een vriendelijke mevrouw laat ons toch binnen in het winkeltje. Ze vertelt trots over de cooperatie van 40 families hoe ze er een goed leven door hebben. Vooral omdat ze zelf van de cacao-bonen chocola maken. Dus niet produceren voor de wereldmarkt. We proeven wat verschillende producten. En Klaas verzamelt allemaal chocoladeproducten om te kopen. www.cacaoway.com.br Mjammie.

We rijden enorme afstanden, en vanuit Ruropolis doen we een heen en weertje naar Santarem. We willen nu ook die Amazone rivier in het echt gaan zien. We nemen een hotelletje met zicht op de samenvloeing van de Tapajos en de Amazone. Met airco, ook belangrijk, want het is hier vochtig en warm en Klaas is bij aankomst een beetje ziek. Ik word ook ziek na een dag of twee. Als ik na een dag of wat nog steeds niks ruik hebben we onze zelf-testjes Covid maar eens tevoorschijn gehaald en blijken we allebei positief te testen. Hmm. Maar dat weten we nog niet terwijl we hier zijn. En we boeken een toertje met een bootje de Amazone op. De amazone is modderiger en een paar graden kouder dan de tapajos, die helder en een stuk warmer is. Heel bijzonder om te zien en te voelen. Onze gids Elvis ziet ook dolfijnen zwemmen, maar wij zien ze niet. Pas veel later zien we ook stukjes dolfijn verschijnen. We gaan verder langs een ondergelopen eiland en zien veel vogels. Dan gaat het dak omlaag en gaat Elvis roeiend een ondergelopen bos in. Hier wijst hij ons als eerste op een luiaard in een boom. Maar zelfs na veel aanwijzingen zien we hem beide niet. Hij maakt er zelfs nog een foto van met onze camera. Wat later zien we wel de tweede luiaard, wat verscholen in een boom, maar toch duidelijkte zien. En we zien ook eindelijk die te grote waterlelie-bladen die je in alle boekjes steeds ziet, maar tot op heden nog nooit in het echt.

Na Santarem gaan we in de voetsporen van Henry Ford verder. Via Belterra waar Ford na de mislukking van de junglestad Fordlandia nog eens een rubberplantage heeft proberen te stichten. Om vervolgens ook Fordlandia te bezoeken wat volgens de boekjes een spookstad zou moeten zijn. Maar als we daar aankomen treffen we een levendig stadje aan. Met nog wel een aantal overblijfselen uit de tijd van Ford zijn junglestad. Zo hebben locals hun intrek genomen in de american village. Ook de spullen zijn gewoon in gebruik genomen en of verkocht. Het ziekenhuis is helemaal geplunderd en vervolgens met de grond gelijk gemaakt…geen wonder dat we het niet konden vinden. In in 2017 woonden er al 3000 mensen. We schatten dat er nu toch zeker zo’n 10-15k mensen wonen. Niks spookstad.

We hebben ons laten informeren over de staat van de transamazonica en hoorden van een hier wonende noorse meneer: het wordt beter, maar jullie zullen wel een paar keer hulp nodig hebben om uit de modder te komen.
Daarmee is ons besluit vast komen te staan. We rijden 800 km zuidelijker en nemen de eerste mogelijk weg om overdwars richting Porto Velho te rijden. Ook dwars door het amazone-gebied, maar niet de beruchte transamazonica.
We kamperen op mooie plekken, maar worden helemaal lekgeprikt. Ondanks onze electrische vliegenmepper. Mooie onverharde weg door het oerwoud op veel plekken. We rijden langs meerdere  terra indigena gebieden en dus oerwoud. Maar ook langs gebieden die toebehoren aan een houtbedrijf en we zien grote boomstammen opgestapeld liggen om te worden vervoerd.
En dan horen we ineens weer rare klang-geluiden van de auto. Blijkt dat de luchtvering stukgeprikt is door een kapotte bladveer. Gelukkig rijden we deze route, hier komen we dorpjes tegen en dus de mogelijkheid om de bladveer te laten herstellen. Klaas doet nog een poging om de luchtvering te repareren, maar dat lukt maar ten dele. We zullen een betere oplossing moeten vinden.
In Porto Velho gaan we extra bladveren laten plaatsen. Luchtvering is hier niet te krijgen.